Henrik på savanna

Bloggrutiner sei du?

2009-04-15T15:58:00.005+02:00

Mhm, det he sej slik: Ej he vore travelt oppteken med aa oppleve mest mogleg og ha besoek av flest mogleg samstundes siste to maanadane og har difor ikkje faatt oppdatert bloggen slik eg ynskjer. Dette er eg no imidlertid i ferd me aa gjere bot for, og om du skulle finne bloggen interessant ifraa foer anbefalar eg at du kikar kjapt igjennom ifraa februar og utover. Eg tenkte nemleg det var best aa ha ting i kronologisk rekkefoelgje.

Har hatt lengre og lengre innlegg i det siste, men det e fordi ej har det kjekkast om eg fortel alt eg vil fortelje. Ingen snarleg betring med andre ord, men har proevd aa ha flest mogleg bilete for aa illustrere historiene mine. Er du i beit paa fakta eller utbroderingar om misjonaerar kan du som vanleg gaa til Helgetur si side.

Er du lite gira paa dette kan du iallefall ta med deg eitt av staten Tanzania sine mottrekk mot problem i landet.

Litt bisart: siste ordet betyr "it kills". Byttar ein om ein bokstav til "unaoa" tyder det "it marries". Lett aa bomme.

National Camp – Leir på tanzaniansk

2009-04-14T17:02:00.013+02:00

Heilt ifrå etter Kilimanjaroturen har National Camp vore det store arbeidsemnet på CHRISC-kontoret. National Camp er meint å vere det tanzanianske motstykket til KRIK sitt Arena om sommaren, men enormt konkurranseinstinkt og lite gjennomtenkt opplegg har gjort leiren meir lik Norway Cup fram til no. Dette var noko vi, og resten av KRIK i Noreg, var fast bestemte på å endre. At Norsk Folkehjelp, som sit på heile pengesekken til leiren, òg var blitt gretne på dette gjorde at vi hadde kniven på strupa for å få dette til i tillegg. For å gjere ei lang historie kort gjekk dette veldig bra, og forbetringane i forhold til førre år var enorm. Det som kanskje er enno betre er at nøkkelpersonell i CHRISC Tanzania såg at endringane KRIK tvinga fram gjorde leiren til ein mykje betre leir i tillegg, og dette lovar godt for framtidige nasjonale campar.

Etter at vi alle hadde stikke fingeren i jorda kom vi til at Hald-studentar ikkje var de best skikka til å springe rundt og gjere innkjøp og ærend på swahili. Det hadde blitt nokre ganske dyre prisar i tillegg. Eg og Helge, eller H H group som vi so populært heiter, fekk difor ansvar for all dokumentering med bilete og video. Heilt perfekt for min del, og det gav meg frie tøylar til å gå rundt og prate med folk og fe samt å filme og ta bilete av alt som skjedde. No kan eg nok ikkje skryte av å ha filma alt som skjedde, men i ettertid ser eg at mengda med råfilm som skal redigerast er meir enn nok med tanke på den sparsomme tida eg har att her i Tanzania. At eg valgte å ikkje kjøpe flunkande ny pc før eg drog hit ned gjer òg sitt til at det tek tid=)

Grunna frykt for trange bussar med dopauser kvar 6. time bestemte misjonær Peri seg for å kombinere reisa til Tanga, der NC skulle haldast i år, med ein, ja hald deg fast, boktur for misjonsstasjonen han arbeider på. Dette førte til at 1-åring Trond òg fekk bli med på turen, og måndag ”morgon”, same dag som NC skulle starte, kom vi oss i gong alle 4. Kort fortalt vart vi iallefall 2 timar forseinka, noko som var tungt når vi hadde stilt vekkjarklokka heilt nede på 5-talet.

Vanleg syn langs vegen Dar-es Salaam – Arusha. Ein trailer som har køyrt over evne og ei mengd med folk som kjem til for å hjelpe eller sjå om døra til lasteromet er open.

Stemninga steig raskt då Trond fortalde om nattevakta han hadde teke i å sove på post, og kalla inn væpna utrykningsstyrke ifrå sentralen for å gje han ein støkk. Omtrent som påfilm. Vidare var vi innom fleire bokhandelar og misjonærane fekk solgt kristen litteratur for mange pengar.

Trond i beinharde forhandlingar om mengde og pris i ein bookshop (rett nok i Lushoto på veg heim). Forhandling om pris er eigentleg å overbevise kjøpar om at det faktisk er faste prisar som ikkje kan prutast på.

Vi var ganske forseinka når vi ankom Tanga, og det viste seg at alle berre venta på camp-trøyene som vi hadde i bilen før leiren kunne starte. Stor var difor gleda då vi trilla inn på skuleplassen.

Rafael, sportsleg ansvarleg i CHRISC Arusha, er spesielt glad over at leiren kan starte, med camp-trøyer.

Camp-komitéen hadde til mi store, men gledelege, overrasking leigd inn eit skikkeleg bryllaupsbrassband og arrangerte eit lite opptog rundt eine banehalvdelen på skuleplassen. Herleg! Slitne og nøgde etter ein lang tur og ei artig NC-opning heiv vi oss inn på hotellroma og venta spent på neste dag.
National Camp gjekk over fire heile dagar, der første del av dagen går med til seminar og deretter fotball, volleyball, basketball og den meir ukjende netball. Netball er ifølgje mine lagkompisar i CHRISC Arusha ein jenteversjon av basket, og stor var difor skepsisen då dei innsåg at alle skulle vere med på alt=) Første dagen var rett nok annleis enn dette, då komitéen hadde planlagt treplanting på det nærliggjande Bongo Hospital. Etter dette gjekk alle deltakarane og leiarane i tog gjennom byen, med brassband og risting med raua. CHRISC Arusha kom definitivt dårlegast ut når det gjaldt rørsle til musikk og liv i toget, og dette er noko som eventuelle nesteårsstudentar ifrå Hald MÅ gjere noko med. Eg kom hit ned i den tru at alle gjekk rundt med trommer i gatene og dansa, men vart sørgjeleg skuffa på dette punktet=) Det er rett og slett for kaldt her oppe i 2-fjellheimen.

Oppvarming før opptoget.

Livleg gjeng ifrå Moshi som det var vanskeleg å få eit skarpt bilete av.

Treplantinga gjekk pynteleg for seg, utan større skader eller grøne fingrar.

Ein lystig gjeng med skills innan ljå og posering.

Dette biletet har mykje å fortelje. På det generelle plan har vi Eduard i midten, hasardiøs og god keeer/spiss på laget mitt i Arusha, som verkeleg stod fram som ein som kan vere verdt å satse meir på som leiar i CHRISC. Ellers, capsen til kviga er frå Bildøy si fortapt-turist-uniform, og ser du nøye på hua, ja faktisk ei hue i 36 varmegrade, so står det ”skogsriddarna” på den. Mwalimu Joseph, som han kalla seg sjølv, har nemleg vore i Danmark og kunne meir om nabolandet enn eg.

Etter lite aktivitet første dagen med treplanting og opptog var det på tide å brette opp shortsen og få spelt litt ball. Alle CHRISC-laga som var inviterte til NC vart i år miksa totalt, og alle draktsetta vart inndregne og redistribuert. På denne måten fekk vi mykje færre klikkar og inndeling etter heimstad i tillegg til at konkurranseinstinktet vart haldt meir på eit sunt nivå. Litt som kinderegg. Midt oppi alt dette gjekk eg, Haggis og T-bag og gjorde tinga våre.

Deltakarane såg ut til å trivast, sjølv stolte CHRISC Arusha-spelarar som måtte vere med på netball. Under ser vi Asani, treig og pasningssikker midtbanespelar på CHRISC Arusha, som hadde det spesielt vanskeleg med kvinnesporten. Legg merke til mannsmarkeringtaktikken henta direkte ifrå fotball=)

Om drakta og shortsen klarer å henge på når du går er du gamal nok til å vere med på laget.

Dedan, Nasjonal Koordinator i Kenya, og Andrew, på utveksling ifrå MYSA i same land, fortel om kor stor fisken er i Mombasa.

Medan dei andre høyrer på med vantru.

Basketballkamp mellom Chelsea FC og CHRISC Moshi.

Me and my crew keepin’ it real! Heldig med biletet forresten, for eg sveitta vesentleg meir enn det der til vanleg.

Kveldsunderhaldning av leiarane. Har vesentleg kulare bilete av meg på dansegolvet, men då hadde eg ikkje fått med Perobot.

Sidan eg gjekk mykje med videokamera hadde eg mindre moglegheit for å ta bilete. Det var difor mektig populært at eg lånte ut kameraet til eit par velbetrudde kids. Har fått ca 1000 slike bilete som dette, der alle venane, og dei plutselege venane, skulle posere for kameraet i beste hollywoodstil. Like moro var det å ta bilete av seg sjølv, og meg, men dette vart det få vellukka bilete ut av. Nokre gullkorn var det imidlertid, og det er veldig synd at 99% av desse ungane aldri får kjøpt seg eit kamera sjølve. På dette biletet har jenta, med eit uhugsbart namn, teke bilete av lisjesøstera si Belosi, etter å ha teke på linsa med fingrar som ikkje var vaska denne veka. Derav glamourlooken. Likte biletet likevel.

Av ting som tek tid på NC er mellom anna bilettaking med ein kvit på biletet. Idet det kjem ein fotograf som faktisk tilbyr papirkopiar av bileta er det berre å gripe tak i næraste mzungu og smile fint. Maria, som gjorde eit kjempearbeid som frivillig innleigd ekspertise på seminara, var definitivt den mest populære av mzunguane.

Etter tre fulle dagar med aktivitet og ”thinking about the environment” var det tid for avslutning med lange og høgtidelege talar, medaljeutdelig til beste ditt og datt og sist, men ikkje minst, get down to the beat.

Tidleg neste dag reiste vi heim att, via nokre bookshop-ar. Høgdepunktet var slett ikkje rice-n-chicken ved ei gatekro, men heller boksalet i ein fjellby som heiter Lushoto. Utvilsomt ein ”der ingen skulle tru at nokon kunne lage ein by”-plass med fantastisk natur rundt og ei ande-trivande utsikt som det heiter på norsk.
Å oppleve National Camp og den framgongen som var i forhold til kva eg hadde forventa gjorde verkeleg opphaldet her eit ekstra hakk betre! Det aller beste var at vi ikkje gjorde spesielt mykje for å lage det slik heller, det var home grown locals og ein god porsjon kenyanarar som gjorde det aller meste!

Siste kvelden på veg heim til hotellet etter siste kveldsunderhaldninga sat vi ein gjeng med vaksne leiarar og 5 mzunguar ifrå Noreg. Steminga var litt mutt og stille etter at leiren no definitivt var ferdig, og for min del at eg nok aldri får sjå igjen dei aller fleste av deltakarane eg har blitt kjend med. Det er mørkt ute og bussen listar seg stille mellom hola i vegen. So plutseleg hører eg litt stille humming ifrå dei framste i bussen. Det forplantar seg bakover og vert sterkare, og når det når oss bakerst i bussen er det blitt ein 4-stemt kristen swahilisong. Maria snur seg til meg og utbryt: Har du sett ”Så som i himmelen”? (Dei som har sett den skjønar stemninga..). Avogtil her i Tanzania går eg ut av meg sjølv utan å merke det og ser på situasjonen eg er i. Det gjorde eg no, og dette er definitivt ein av dei mest sære, morosame og lune situasjonane eg har vore i, heilt ubeskriveleg! Og at nasjonalkoordinator Aron og eg starta å dikte nye vers på 5. og 6. stemma i området falsett undervegs toppa faktisk heile driten.

Som ei avslutning vil eg ta med eit elendig bilete med ei ubeskriveleg herleg historie. Eine kvelden etter kveldsunderhaldninga på skulen der deltakarane sov klarte bussen å køyre frå oss. Ei lita bragd sidan vi skil oss greitt ut ifrå den jamne tanzanianar, og er relativt lette å oppdage i ei mengd. Uansett, eg og Trond hadde slått ihel litt tid med å bli vist litt rundt på sovesalane og gjekk no tilbake for å slå ihel enno meir tid fram til bussen kom tilbake og henta oss. Der møtte vi Maniche og broren Manucho frå CHRISC Zanzibar som vi kjende igjen ifrå eit lavterskel underhaldningsinnslag tidlegare på kvelden med snodig dans og eit lokalt kostyme. Trond, som har ei eiga evne til å ville prøve ting, såg sitt snitt til å ikle seg denne habitten. Og deretter tok det heilt av. Vi ville vite kva denne habitten heitte, og dei dikta opp, fann vi ut i ettertid, eit navn på det; ”Jebebe”. Uttalelsen vert best om du flyttar haka so langt bak mot nakken som mogleg når du seier det. Ei 10 minutts periode med gangsta’ holla fulgte, der ein ropte ”jebebe” og alle andre i området svara det same. Heilt fantastisk, og som ein aldri kunne opplevd heime i Noreg!

Jebebe!

Montimeru

2009-03-30T21:00:00.018+02:00

He ej fortalt dej om då ej gjekk mej oppå den derre Kilimanjaroen?
Åja..
Ka me Mt. Meru da?
Nei, der ser du..det he sej slik:

Laurdag 14. Mars hadde både Team Devold og Helgetur tid til å bestige Arusha si stoltheit, nemleg Mt. Meru på 4562 svimlande meter over havet. Som alt anna i Tanzania bør dette talet takast med ei klype salt, men høgt er det iallefall. Med for Team Devold denne gongen var meg sjølv som før, men for Helgetur stilte denne gongen misjonær Per Ove og 1-årsmisjonær Trond istadenfor den totalpanta nybakt pappaen JærJarle.

Trond og Per Ove viser 200 USD i Tanzania sine største sedlar

På grunn av sakn av Noreg hadde Helgetur allereie bestemt at vi skulle køyre ein vanleg norsk viddetur-stil på toppturen med full oppakning, primus og telt. At nokon i Noreg nokon gong har, eller ville ha, gått 3000 meter i kontinuerleg oppoverbakke med dette er vel omtrent like sikkert som tilgongen på reint vatn i Tanzania, men ting let seg ikkje rokke. Heldigvis fekk Team Devold lagt ned forbod mot telt, og husromet for ekspedisjonen vart då hyttene som teltet måtte skvisa seg inn imellom. Men glade og fornøgde drog alle i veg djupt inn til Arusha Nasjonalpark sitt indre, med lusekofte og ludviksekk.

Det fine med ein topptur til Meru er at det berre er å møte opp med sekk, rikeleg med klede og sjokolade ved inngongen til nasjonalparken, so ordnar alt seg. Parken har fast lønna Ranger Guides som står med børsa ladd klar for å geleide turistar opp til toppen for ein billeg penge, og berarar står klar med piggsko og spinat for å ta bagasjen raskast mogleg oppover. Eit lite skår i gleda var at vi måtte parkere bilen hjå ein av Rangerguidane sidan ting kunne bli stjelt om bilen stod på parkeringsplassen ved Rangerhovudkvarteret. Rare greier, sidan dei einaste der er parktilsette og bavianar.

Nesten umiddelbart gjekk vi forbi eit par giraffar som gløtta opp ifrå buskaset. Rett nok eit ganske høgt buskas. Kika vi litt vidare såg vi ein haug med Pumba som gjekk og dreiv dank på savanna, og kika vi andre vegen såg vi ein flokk vannbøflar. Vannbøflar er ikkje til å spøke med, og eg siterar ein safariguide i Lake Manyara for å illustrere: "It is very dangerous to camp in a tent in Lake Manyara. In the night maybe a pack of lions is out hunting around the tent. Then, if they find a buffalo and attacks it, the buffalo gets angry and can run you over." Nevermind the lions der altso..

Meg som neverminds the buffalos.

Dagsetappene er på papiret korte og greie, med 1000 meter stigning kvar dag. Siste dagen går ein utan storsekk omtrent 1000 meter opp til toppen og so ned att 3000 meter til utgongen av parken. Helst før kl 18:00, for då stengjer dei porten og vi er overletne til ville dyr og mørke. Det kom raskt for ein dag at Peri sine kun-30%-igjen-av-menisken-kne og Trond sin halvvegs gjennomførte kneoperasjon på begge bein var eit problem som ikkje forsvann om ein let vere å tenkje på det, og vi måtte raskt bytte litt om på vekt og sekkar i den første, og einaste, bakken. Men både turen og naturen første dagen var vakker og ven, med ville dyr, fossefall, jungel og utsikt over parken.

Fossefall og Trond.

Per Ove, eller Peri som han vert kalla i beste Riise-style, viste raskt liten vilje til å lytte til erfarne fjellfolk, og kniva heile tida om leiinga med Rangerguiden. Team Devold og delvis Helgetur, ringrevar innan høgd og haudeverk, heldt seg mest bake og freista å drage ned gjennomsnittshastigheita om ikkje anna. Grunna ytre omstendigheiter var det likevel vanskeleg å ha ei like god oppstigning som Kilimanjaro, og regelen vart heller 5 gongar vekta, 3 gongar raskare oppstigning og på halvparten av tida som Kili. Heldigvis er Mt. Meru over 1000 meter stuttare enn Kilimanjaro, og håpet om å vere i god form til å dokumentere levde enno i beste velgåande.

Helge i god form på jakt etter dyr.

Vi kom oss vel opp til første hytta og åt pannekaker. "Dagens dyreliv" kom då eg sat meg med kamera litt inne i skogen for å slappe av, og ut av buskaset kom ei lang rekke med ganske beefy bavianar. Heldigvis skal det ikkje stå på beefy, og det enda med at dei stakk ein annan veg. Veldig tøft og alt det der=) Også tøft var åtvaringa ifrå Rangerguiden: "Be careful when you go out to the toilet at night. There might be buffalos, and they are most active at while it's dark." Spice up your life.

Dag to foregjekk stort sett likt, bortsett frå vesentleg færre dyr og meir urskog. Trond lanserte før turen eit forslag om at vi skulle ta med masaimachetene våre for å høgge oss veg gjennom urskogen på sida av stien. Dette hadde gått ganske seint, for med urskog meiner eg store tre som er altfor gamle og mosegrodde. Det hadde vore raskare å brukt machetene til å skubbe trea over ende, men dette hadde ikkje vore like gøy.
Eller..aldri sei aldri og alt det der..

Trond testar urskogen.

Då vi hadde komt oss opp til hytta var det berre å finne seg eit rom og hive seg på senga. Den som ville kunne ta seg ein liten tur vidare oppover til Little Meru, men det var det kun eg og Tanga-Trond som ville. Ein hyggeleg tur med både utsikt, miniantiloper og posering på toppen. Vi kom oss ned att, vel vitande om at vi hadde gjort alt etter akklimatiseringsboka (sov lågare enn du har vore tidlegare på dagen).

Trond med kvikklunsj på Little Meru. Har eit bilete der han ser i kamera og smilar, men dette er definitivt meir ekte.

Den 3. dagen tjuvstarta litt, då vi hadde planlagt avreise ifrå hyttene kl 01:30 MT (Mzungu Time). Eg har det i ryggmargen å vere litt seint ute på morgonen og heller ta det igjen utover dagen, so avreisa vart trulegvis ikkje før rundt 02:00. Still MT..
Vi brukte topptursekken min, på Mr.T, og storsekken min godt igjensnørt, på meg. Vel, godt igjensnørt var å ta i litt, for eg hadde sjølvsagt dunjakka oppi sekken og tilbaud den all plass den ville ha. Dette førte til ekstra barsk oppakning og dertil barske bilete. Barskt vil eg i tillegg seie at skjegget mitt var, då eg ikkje hadde barbert meg sidan slutten av januar. Siste 1000 meterane starta i godt sunnmørsk ver, med våt skodde og 10 grader, og eg naut det! Rundt desse tider fann eg ut at eg hadde klart kunststykket å gløyme att all sjokolade og anna snop nede på sengekanten min på hytta. Memo til meg sjølv: Gjekk overraskande bra utan eigentleg, bør prøvast oftare. Men ja, vegen bar bratt oppover i bekmørke, og skodde, og vi fulgte blindt anvisningane til Rangerguiden. Han heitte eigentleg Fredrick, men sidan det er vanskeleg å seie i lengda døyper eg han om til Frede. Frede Joakim.

Peri på opptur.

Eg hadde håpa på iskaldt og klart ver utover natta, men fekk ingen av delane. Ikkje før vi var oppe på ryggen, eller the saddle som det heiter på swahili. Då fauk tåka vekk og ein knivskarp og stjerneklar nattehimmel opna seg opp. Tanzanianarar er om mogleg enno meir nøysomme med pengar enn skottar, og sidan lys kostar pengar var det ikkje eingong ei einaste billykt i heile regionen som skjemma nattehimmelen vår! (Mange køyrer faktisk med lysa av, heilt sikkert av økonomiske årsaker).

Helge på opptur.

Meg med ekspedisjonsskjegg på opptur.

Peri var sjølvsagt i tet heile tida, og hadde ein imponerande siger på pulsmålinga med puls heilt nede på 90-talet. Eg var ikkje heilt der, men bar til gjengjeld ein sekk full med nytelse i dunjakkeform. Toppen var forreven og majestetisk, og ein augneblunk lurte eg på om det måtte verte real klyving til får å nå toppen. Dette vart med tanken..vi tok iallefall ikkje den vegen. Peri la inn ein spurt for å nå opp før Frede, og låg som eit slips og harka når vi andre kom plystrande opp. Vi hadde bomma grovt på tida og var altfor tidleg oppe, so alle utan dunjakke og skift, som vil seie Helgetur, stod med makk i raua og dreiv med skuggeboksing. Team Dunvold hadde det heilt greitt=) Sett bort ifrå at eg igjen hadde klart eit kunststykke. Høyr no: Lenger nede i bakken hadde eg teke av sekke for å gi ut ei vatnflaske til Perifer, og hadde gløymt å ta med kameraveska mi vidare derifrå. So der stod eg på toppen, i motsetning til Kilimanjaro i kjempeform, men altso utan kamera til å ta bilete. Helge var difor den einaste som faktisk orka å ta bilete på toppen. Kjempegreier, for Helge gav seg først litt etter at han var lei å ta bilete av oss på toppknausen. Dun i soloppgong er utan tvil den nye elg i solnedgong!

Toppen fotografert etter at eg fann att kameraveska mi.

Nedtur med Kili i bakgrunnen.

Når vi hadde sett starten på soloppgongen var det påtrykk for å starte på nedstigninga ifrå både Frede og Helgetur, og so ytra, so gjort. Litt overraskande gjekk nedoverturen nesten seinare enn oppoverturen, mykje grunna 30%-menisk-Peri. Omtrent alt faktisk. Men det var ein flott tur over sadelen, med fjong soloppgong og utsikt over Kilimanjaro samt nokre fine fjellknausar også. Halvvegs nede i bakken sa nokon det alle tenkte, at vi kjem oss aldri 3000 meter ned i dette døgnet med dette tempoet. T-bag og Haggis stjal difor kremjobben med å gå ned i eige tempo for å lage til mat medan eg bremsa på giren bak Periskop slik at han ikkje skulle døy åleine på fjellet iallefall om kneet streika.

Toppen ifrå Rhino Point. Skulle visst vere ekte nashornknoklar det som ligg der og sleng.

Vel nede fekk vi i han mat, før vi alle heiv oss i soveposen ein liten time. Til no på turen hadde eg sove omtrent 1 time totalt, og heller ikkje no vart det særleg suksess. Eg levde over. Neste etappe gjekk om mogleg enda seinare, men nedover kom vi oss likefullt. Eg gjekk bakerst heile tida og hadde rikeleg med tid til å utvikle ein relativt god sjølvutløysarteknikk. Har mange, og ikkje kjempebra, bilete av meg oppe i forskjellige tre som stod lagleg til på vegen eller var pussige nok til å ta omvegen om. Eg fann ei god rytme, med sjølvutløysar for å gje forsprang for deretter å sleppe seg laus nedover. Eg har ein kjempeteori om at det er bremsinga ein vert mest sliten av, so minst mogleg av det er til det beste. Litt sidevegs byksing ned bratte parti kan òg hjelpe, iallefall for feelflowen. (Der fekk du den Maasen).

Illustrasjonsbilete av teknikken.

Etter ca 4 år kom vi ned til første hytta att. Trelgetur hadde igjen gått i framføre for å fyre opp primusen, men sidan eg bar på all ekstra drivstoff vart det ikkje særleg fres før alle var samla. Helge varta opp med Torosuppe og brød som Periperi vart relativt laus i snippen av. Ublyge lovnadar av typen "Om eg hadde vært ei jenta...sånn passe goodlooking.." og "Eg ska personlig ringa na den så kapre deg og sei te na..." kom som perle på ei snor, til usikker jubel ifrå oss andre. So til den dama som skulle finne på å finne Helge, ikkje bli redd om det plutseleg ringe ein halvamorøs korttidsmisjonær med engasjert rogaloslodialekt og mykje på hjartet. Tips til Peri; har du høyrt om telemarketing?=)

Trond og Helge og elefantkula Kjell.

Etter langt om lenge, og lenger enn langt var vi endeleg nede, kun avbrote av ein vannbøffel eller to som skula stygt på oss når vi passerte medan Frede stod klar med børsa. Beina var ganske såre etter den lange turen, men alt ordnar seg med høddshorts, flippfloppar og cola. Fekk ein skikkeleg fin diplom i tillegg for å bevise at eg har vore på toppen. Veitkje heilt kva eg synest om akkurat det derre der..

Illustrasjonsfoto for å vise kor nær vi var naturen.

Vel heime sov eg ganske bra=)

Meg. Ganske bra.

ps. Ein av mange tankar; Etter å ha gått denne turen som kostar 150-200 USD totalt sit eg att med inntrykket av at..Kilimanjaro er trulegvis eitt av dei aller mest oppskrytte og kostbare fjell eg veit om, og å fare eins ærend ifrå Noreg for å gå opp der er som å...ja..gå over bekken etter ei bøtte, gå tilbake og sitt på bøtta i ein time for deretter å gå over bekken, utan bøtte, etter vatn. Ein ting er om toppen er på vegen til eitt eller anna, men dette er nok sjeldan=) Orsak for alle eg no trakkar på tærne, og som plaster på såret kan desse lese opp att dette avsnittet.
For den som lurte er dette blogginnlegget på akkurat 2069 ord, ikkje medrekna bilettekstar. Til samanlikning er den o store oppgåve 2 for vårsemesteret på Hald på 2500 ord. Skikkeleg kjipt å vere Haldstudent, kun skriving heile året=)

Bildøy Cup – 1 cup for livet

2009-03-26T09:37:00.007+01:00

Etter Bildøy bibelskule si Mbulu region-rundreise stakk dei tilbake til Arusha og oss. Dette var veldig kjekt, spesielt sidan den herlege gjengen no var blitt ein husvarm og herleg gjeng. Den 21. mars braka det laust på Sheik eittelleranna Stadium, Arusha sitt svar på Høddvoll stadion, og eg hadde hatt mykje førebuingsarbeid i forkant. Eg var naturlegvis spent, sidan i overkant mykje av arbeidet skulle bli gjort same morgon. På førehand hadde eg laga eit excel-ark av dei heilt sjeldne for å halde styr på alt ifrå gruppespel, målforskjell, vinnarar og ikkje minst...tidsskjema. Tilogmed den uoppmerksame lesar kan her skjøne at det var meir som kunne gå gale enn som kunne gå bra. Oppmerksam som eg var hadde eg laga tidsskjemaet til slik at ein til ei kvar tid kunne gå inn og setje inn "Actual time of start", og alt etter dette vart retta etter dette. Dette skulle vise seg å vere både genialt og ikkje naudsynt i det heile.

Eg sjølv var skuld i ein halvtimes forseinking ifrå starten av, og ein revirhissig banemeister la på ein ekstra halvtime oppå dette fordi han ikkje ville låne ut oppmerkingsvogna til oss. Same banemeister, la oss kalle han Roy, stifta eg bekjentskap med dagen før, då eg blei med ansvarleg-for-å-leige-stadion-Joseph for å forhandle. Joseph hadde besøkt Roy 4 gongar før på "kontoret" "hans" utan å heilt kome igjennom vedkomande sitt ego, so denne gongen tilbaud eg meg å vere med for å yte litt ekstra pondus til Joseph med heilskjegget og mi kvite hud. Pinleg nok for Roy funka dette optimalt, og hugen kunne endeleg få litt ro fram mot turneringa neste dag.

Bildøy hadde frå før fått so lite informasjon som mogleg, men tok dette med eit smil. Volleyballseminara undervegs i cupen som vi hadde hatt store og visjonære planar om i forkant vart vel teke med eit smil det òg, mykje grunna standhaftige og stolte cupdomarar som nekta å legge frå seg FIFA-reglementet med overtidstillegg i kvar omgong. Det vart i tillegg litt krangel om regelen om å måtte ha minst 3 jenter på bana til ei kvar eigentleg skulle vere "max 3 jenter på bana til ei kvar tid". Det var den einaste logiske slutninga for dei, sidan jenter er dårlegare i fotball og sann..

Ja, men det e faktisk sant. Alle veit det, men det ekje politisk korrekt å sei det.

Begrepet rein takling har eit litt meir nyansert innhald her i Afrika enn heime.

Litt skrammer her og der må ein rekne med under ei slik tilstelning.

Kontorkompis, og tilsett i CHRISC, Phyneous viste eit uoppdaga talent som pratmakar på høgtalaranlegget og var i tillegg den einaste som kunne få den innleigde DJ-en til å la vere å spele musikk nokre få sekund. Tanzaniansk bongo flava kan vere kult til tider, men altso ikkje i dag. At eg vakna med 38,5 i feber denne dagen og var tungt dopa ned på paracet samt at høgtalarane stod 1,3 meter ifrå sekreteriatet gjorde sitt til dette. Men Phyneous heldt ut heile vegen i sekreteriatet og klarte å formidle beskjedar på swahili som tydelegvis vart forstått korrekt. Heilt strålande! Til ære for P Diddy tek eg med eit bilete heilt ut av samanhengen av han og ammande masaiar.

Og ja, masaimamaen helde ein ballong ho fekk med Bildøy, og e stolt av det!

Straffer skulle takast utan tilløp for å kompensere for liten 16-meter og skjøre mål.

Tidlegare år har Bildøy lete vere å toppe dei to laga dei stiller, og dette har ført til mykje glede og fellesskap på bekostning av sportslege resultat. CHRISC har kun sett dei sportslege resultata, og var relativt bråkjekke i forkant av cupen. Det dei ikkje visste var at i år skulle Bildøy reise kjerringa og stilte med eit av to lag som var toppa. Stor var undringa då dei sendte både CHRISC Arusha og St. James Church sine lag rett ut i gruppespelet. Ei cupbombe på størrelse med då Hødd slo ut Rosenborg på straffer i NM var eit faktum, og folket jubla. Favoritdödaren Bildøy vart diverre eit nummer for små i semifinala, og tapte i tillegg bronsefinala på nokre tvilsame avgjersler i straffesparkkonkurransa.

Semifinala enda med at Bravo FC gjekk vidare til finale, medan Bildøy måtte bite i den sure gnuen og spele bronsefinale. Stemninga etter kampen var allikevel god, og på biletet ser vi Magnus gratulere den kontinuerleg dansande keeperen til Bravo FC.

Bildøy var ute på isen fleire gongar mot CHRISC Moshi, og må seiast å vere heldige som kom seg til straffesparkkonkurransa.

Heroisk og konsentrert keeper for Bildøy i den skandalebefengte bronsefinala.

Bibelskulen var i tillegg til å vere hovudgjestar i sin eigen cup ansvarlege for å halde ei andakt i pausa. Dei gjekk for eit dristig alternativ med å dramatisere likninga om den bortkomne sonen, men vrien gjekk rett heim hjå deltakarane og det vart faktisk ei stille pause ifrå fotballdiskusjonane rundt omkring på tribuna. På biletet ser vi Henry som Jesus og Magnus som bortkomen son i den dramatiske og avgjerande toppaugneblunken til likninga.

Biletet er kjempedårleg med tanke på det meste av fargar og utsnitt, men det gir ej blanke i for det var ein viktig del av cupen og må forteljast likefullt.

Bildøy var ikkje heilt tilfredse med å ta til takke med 4. plass etter at domaren dømde ei straffe ut etter å ha gått i tverrliggaren og, med videobevis ifølgje Bildøyrektor Amund, inn i mål før den gjekk ut att. Under ein gåtur i byen ei stund etter turneringa såg imidlertid Bildøy CHRISC Moshi, som hadde slått dei i bronsefinala, køyre rundt i ein innleigd dalladalla (grovstyla minibuss) med alle menn og maks tre kvinner samt ein stykk pokal henge ut vindauget på si sigersrunde i byen. Då desse fekk auge på Bildøy var det, ifølgje Magnus, ingen ende på jubelen og hoiinga. Den norske delegasjonen kom til at det kanskje var like greitt at dei fekk 4. plass når dei såg gleda i augene til denne gjengen..

Familie og gnu (Safari)

2009-03-18T12:03:00.007+01:00

I tillegg til å sjå igjen meg var familia lystne på å sjå kva dette med safari eigentleg var. Vi sala difor opp og reiste til Tarangire, Ngorongoro og Lake Manyara på ein 3-dagars safari. Eg, mamma og pappa, lisjebror Torstein og Helgu. Etter ei lengre prisrunde enda valet på Sunny Safaris, noko som ikkje skulle verte eit heilt problemfritt val ser eg i ettertid.

Og ja, eg og pappa kjøpte oss like cowboyhattar. Because we're worth it.

Litt forseinka kom vi oss i gong, og snart var vi på full fart mot første stopp, Tarangire nasjonalpark. Parken var ein fantastisk stad, med fantastisk natur og mange dyr. Etter kvart slutta vi å stoppe kvar gong vi såg elefantar, og dette har eg ikkje opplevd sidan.

Andre, derimot, hadde ikkje anna val enn å stoppe.

Det var rett nok ikkje heilt tomt for folk i nasjonalparken, men etter kvart vart vi vande med synet av aldrande tyske safarituristar. Her eit klassisk eksempel.

Same ettermiddag skulle vi transportere oss til Karatu, ein ingenmannslandsby som har den fordelen at den ligg stort sett mellom dei fleste nasjonalparkane. I tillegg kan ein få tak i raud banan. Fiffig. På veg dit gjekk det imidlertid skeis for safaribilen vår, foerst ved ei punktering og deretter ein pitstopp etter nokre massive motbakkar for å fylle på meir vatn og kjoele ned motoren. Jekken som fulgte med bilen var av det rustne slaget, og sjåfoeren måtte melde pass på å senke bilen ned att etter dekkskiftet=) Dette kom imidlertid som bestilt for han pappa, som ser på ferie utelukkande som ein sjanse til å gjere annleis arbeid. å fikse jekken var kanskje det artigaste han gjorde den dagen=)

På Bougainvillea Lodge fekk vi god oppvarting med mangerettars middag, men litt surt var det at toget var gått for bading i bassenget og å få massasje. Neste dag stod vi iallefall meir eller mindre klar for nye opplevingar i Ngorongorokrateret. Dette var fine greier, og hoegdepunktet var nok for min del då vi snubla over to gepardar som låg og dreiv dank etter eit tydelegvis stort måltid. Bortsett frå gnu, sjoelvsagt, må nok gepard vere det mest fascinerande dyret i Afrika. Ellers såg vi mange dyr og turistar.

Meg og lisjegullet til familia på toppen av kraterkanten foer vi koeyrer ned dit. Heilt ok utsikt.

Flodhest som symjer på rygg.

..men at det er et blinkskudd det kan ingen komme fra.

Loever er eigentleg skikkeleg svaere!

Litt som linsa til stakaren her. Nauta praktisk akkurat der..hehe.

Derettter bar det tilbake til Bougainvillea igjen for eit betre måltid mat og avslapping. Vi fekk testa bassenget, men det var sopass kaldt at det var meir plikt enn pleasure. Siste dag vart vi ein time forseinka grunna at safaribilen ikkje ville starte. Sjåfoeren tenkte ikkje at å gje beskjed kanskje var greitt, men etter ei god ringerunde fekk vi fordelt kjeft og skuld ganske greitt. Siste stopp var Lake Manyara, som er kjend for treklivrande loever og store mengder flamingoar. Safarimessig vart det ein liten nedtur for vi hadde sett det meste frå foer. I tillegg såg vi lite av leopardar, og vatnstanden var sopass låg at vi ikkje kom naer nok flamingoane til at det vart toeft. Men sjoelve turen var koseleg, med kvalitetstid attmed familia og Helge. I tillegg dengte han pappa til ein hissig bavian som var inne i bilen for å ta epla våre. Historia er definitivt verdt posen med eple!

Collabus ape-eittelleranna. Desse hadde ingen skuld i epleslangen, men hadde derimot eit halvhjarta angrep på oss med halvspiste baer.

Mamma og pappa på ein lunsjplass, mette av inntrykk og mangel på treklivrande loever=)

Same lunsjplass, nye folk. Her fortel safariguiden vår, Idar, roevarhistorier ifrå nasjonalparkar og FN-jobben hans då han var ung.

Familie og fly (og Haydom)

2009-03-17T11:20:00.004+01:00

Som kjent ifrå tidlegare blogginnlegg kom familia mi på besøk for å sjå kor livet i Arusha er. For å varte opp med noko spesielt i starten avtala eg eit besøk til Haydom Hospital med småfly. Pappa, som ser på seg sjølv som gamal flygar, trivdest sjølvsagt godt framme med co-pilotspakane. Mamma, som nesten gjorde omvisinga der til eit avhøyr om prosedyrer og utstyr, såg òg ut til å trivast. Eg og lisje Torstein gjekk rundt og hadde det kjekt vi me.

Veldig artig er det òg at pappa er heilt overbevist om at alle verditing er tryggast i hans oppbevaring. Dette resulterar ofte i ein utprega turistlook.

På veg tilbake flaug vi ein omveg for å kike på den heilage og aktive maasaivulkanen Oldonyo L'engai og Ngorongorokrateret. Fine greier det me=)

Og la oss avslutte med dette biletet.

Mwanza - rock city

2009-03-02T16:09:00.000+01:00

Vi hadde, etter lang masing, endeleg fått til å reise til ein ny stad i Tanzania og halde seminar. Temaet var førstehjelp, noko som vi begge føler vi har grei kontroll på. Turen gjekk til Mwanza ved Victoriasjøen, ein tur som tek 12 timar om bussen har 3 toalettstopp, ei 15 minutts matpause og elles ligg i 105 km/t. Vi kom fram på tida. Phyneous, på den tida utdanningsansvarleg i CHRISC, var med oss for å passe på at vi ikkje sa noko dumt og elles oversetje det vi sa til swahili. Greitt nok. På veg inn til byen fortalde han at Mwanza vart kalla "Rock City", og eg fekk straks forventningar i retning Kiss sin heftige slager ifrå 1976 med nesten same namn. Dette skulle imidlertid ikkje vise seg å vere i nærheita av sanninga.

Som vi ser er sjåføren litt etter skjema ifølgje speedometeret. Legg merke til det vertikale panelet med knappar, det er alle alternative tutelydane han har tilgjengeleg. Og ikkje alle varer under 5 sekund. Vanleg prosedyre var å daske handa borti 3-4 av knappane og deretter litt opp og ned kvar gong det kom ei folkemengd eller ein kjenning.

Det som viste seg var at heile Mwanza er full av denne spesielle steinformasjonen her, og byen er omkransa av åsar som ser ut som har ein halv Stonehenge oppå seg. Utruleg stileg, og etter kvart kom eg til at dette var ei god erstaning for menn med sminke og gitarar med rakettutskytingsrampe. Byen var skikkeleg fin, og det var ei fryd å berre gå rundt og kike i gatene.

Phyneous skodar ut over Victoriasjøen. Han er forresten ifrå utkanten av Mwanza.

På trass av dette hadde han aldri vore oppå denne steinen i sentrum. Det vart det ein stopp på, heldigvis.

Mwanza - Rock City frå ein annan vinkel.

Seminaret, derimot, gjekk ikkje like vakkert for seg. Det starta relativt dårleg med at kun 4 av 15 deltakarar hadde møtt opp etter 45 min. Litt før 10, etter ca 1,5-2 timar, kom vi imodlertid i gong med omtrent rett antal deltakarar. Vi hadde spanande tema på papiret som til dømes hjarte-lungeredning, støttebandasjer - "how to?" og båre - Macgyver style.

Phyneous og CHRISC-leiar i Mwanza, Wallace, med ei "kva var det eg sa"-mine ein halvtime etter "starten".

Helge viser hjartestartarteknikken på dokka vi hadde med.

Vi la stor vekt på praksis, og alle fekk teste ut alt vi lærte dei.

Under pausene hadde vi leikar. Her freistar vi å lære vekk Hi-Ha-Ho/sherriff-leiken, med overraskande lite hell. Det stod slett ikkje på vilje eller innsats, men det ville seg rett og slett ikkje. Gøy hadde alle det likevel, og leiken skulle verte ein gjengongar på den seinare National Camp (som ikkje har skjedd enno).

Under ei runde i byen såg eg plutseleg ei høg bygning med openbart god utsikt. Med uvitenheit og mzungu power kom vi oss forbi vaktene og opp i øvste moglege etasje. Der oppdaga Phyneous at han hadde høgdeskrekk og aldri hadde teke ei heis før i sitt liv. Moro=)

Etter siste seminaret var vi inviterte til å sjå ein CHRISC-kamp i byen. I ettertid skjønte vi at det betydde at trenarane for begge laga var med i CHRISC og ikkje at alle var det. Likefullt var det moro, og eg hadde i tillegg min første oppheita krangel om prisnivå på inngongsbilletten og hudfarge=) På SWAHILI!

Christiano Ronaldo tek rennfart på ein farleg dødball.

For å feire endt oppdrag stakk eg og Helge på ein fin restaurant ved elvebreidda. På veg heim får vi praia denne snasne karen i sin Toyota Starlet med styling. Med seg i bilen hadde han, og dette er reine fakta, eit Whigfield-album. Og med slagerar som "Saturday night" råna vi oss heim til hotellet. Ei herleg oppleving!

Familie, fly og gnu

2009-03-02T13:13:00.005+01:00

Er ganske fornøgd med samandraget i tittelen, men kan utbrodere litt for den som er interessert..

Det heile starta med at eg fekk overtala mamma til å vurdere Afrika som reisemål. Det var vanskeleg, men etter å ha påpeikt at i boka hennar om "20 steder å se før du dør" hadde Tanzania 2 av dei. Sann i tillegg til meg sjølvsagt. Ei stor takk til Ngorongoro-krateret og Zanzibar for den ekstra hjelpa.

Ein liten smakebit på seinare safariinnlegg. Ei herleg familie!

Litt erketypisk skjedde det vilt mange ting denne veka som familia mi kom. Dei første 4,5 månadane har ikkje akkurat gitt næring til stressplager, magesår og livsstilssjukdomar, men akkurat denne veka starta ting å skje. Som tidlegare nevnt kom eit filmteam ifrå Noreg, men ikkje nok med det. Beskjedar har ein tendens til ikkje bli skrivne opp her på CHRISC-kontoret, so sjølv om eg hadde fortalt om besøket mitt i tide og utide var det likevel eit sjokk for dei veka før. Då hadde ein på kontoret allereie planen klar om å reise til ein annan by og ha seminar der ilag med oss. Dette vart heldigvis utsett, også bloggmessig. Dette kjem so snart eg får skrive det og lasta opp bilete. Sistnevnte tek mest tid, då einaste moglegheit er å gå på ein spesifikk internettkafè i byen og gjere det der=) Sjarmerande Afrika!

Moviestar

2009-03-02T07:55:00.006+01:00

"Sett mej einkvan plass før sei du? ..ja, det må vel vere den gongen ej va me i CHRISC - The reklame movie...verte no gjenkjend rett som det e....."

For kun to veke sidan var tre staute karar ifrå KRIK i Noreg på besøk for å filme ein reklamevideo for CHRISC i Aust-Afrika. Tanzania var det landet dei eigentleg ikkje hadde tenkt å filme so mykje i, men etter at dei såg kor fotogene vi var her vart det både ein råfilm og ein rå film eller to. Det at vi eigentleg ikkje var verken hovudrolleinnehavarar eller i den opprinnelege planen gjorde oss ingenting, og eg må seie at eg satsar på å sole meg i glansen heilt fram til eg stikk heim att til Noreg!

So alle som er interesserte, leit etter CHRISC - The reklame movie i din næraste videosjappe og bla opp under tabbeklippdelen eller "Uncut version". Der finne dokke sikkert to spreke unge menn med CHRISC på kassa=)

Besøk av Bildøy Bibelskule

2009-02-15T17:06:00.000+01:00

Avogtil skjer det at vi får besøk ifrå Noreg av skular, og 10. februar skjedde det igjen. Frå før av kjenner eg veldig godt ein av lærarane, Magnus, so det var ekstra kjekt denne gongen. At gjengen var ein strålande herleg gjeng sette ytterlegare ein spiss på vitjinga. Etter lang mailkorrespondanse og pratar med folk på kontoret fann vi i fellesskap ut eit godt program. Nokoav det første som stod på tapeten var besøk til ein nykristna masailandsby for å sjå kor dette livet såg ut. Vi har gjort det same før med ein ikkje-namngitt folkehøgskule med hell, og tenkte at dette var bankers. Ei revurdering av dette utsagnet måtte imidlertid gjerast etter besøket...

Magnus til venstre og ein gamal ruttis av ein masai til høgre.

For Bildøy klarte å kommunisere med landsbyen på ein heilt spesiell måte. Det heile utvikla seg til ein slags salme-battling. Litt betre forklart havna alle i ein stor sirkel og so var det kvar sin tur av lokale og gjestar å framføre ein song eller dans. Bildøy var ikkje heilt førebudd på dette, men drog det iland med 3-stemte bordvers og jenka. Fantastisk og herleg på same tid! So å kalle det bankers er ei stor underdriving=)

Første par ut..

Rutinert nok hadde Bildøy med seg passe mengder ballongar som var skikkeleg populært."id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324939022563188130" />
..og Bildøy svarar. Jenka er universelt

Rutinert nok hadde Bildøy med seg passe mengder ballongar som var skikkeleg populært.

Eit hjarteleg handtrykk mellom dei to flokkleiarane runda av besøket.

Onkel Blå

2009-02-12T07:44:00.005+01:00

Her forleden sa eg til nokon at no var eg blitt so husvarm her i Tanzania at eg kom til å bli rana snart. I forgårs var det ein som tok meg på ordet..

Vi hadde nettopp spelt ein "bedrifts"-"venskaps"-"kamp" for CHRISC mot TNA som er Tanzanian National Army. Ja, det stemmer, hæren kan spele fotball. Etter kampen, som enda 1-1 og var meir drit enn magisk, var vi slitne og sette navlen i retning heimen igjen. Men ja, tjuveriet. Det heile var so enkelt som at eg tok fram pengar til å betale dalladallaen (minibuss) og la lommeboka i topploket på sekken igjen. Der var den ikkje når eg var vel heime. Visakort, lappen og nesten ei månadsløn for ein grunnskulelærar i cash. Skal tjuven leve på grensa til absolutt fattigdom (1 USD om dagen) vil han kunne leve på denne fangsten i litt over 2 månader. Vil han heller leve som turist her, og dette er nok vesentleg meir sannsynleg då "morgondag" er eit ukjend begrep som ikkje kan eller bør takast seriøst, held nok pengane litt under 2 dagar. Det spørs litt kor mange Mt. Kilimanjaro-solhattar og maasaispyd han vil ha..

Menmen, verda fall ikkje i grus sjølv om tapet var forsmedeleg. Og dagen etter skulle eg på politistasjonen for å melde brotsverket. Og høyr no, no kjem det..

No har eg aldri trampa ned dørstokkane til onkel Blå før, og visste ikkje heilt kva eg skulle forvente. Det var iallefall ei sunn inngongshaldning ser eg i etterkant. Eg møter opp, med bukse og skjorte for å verke mindre kvit, litt etter lunsj og stiller meg ved "skranken". Folk står, sit og ligg litt overalt, og skranken verkar meir som ein molo med hav på begge sider enn ein stad for betjening. "Bak" skranken, ved ein vegg, sit/ligg ein kar som grin høgt og dramatisk til ei dame der. Denne dama berre heng og gjer ingenting, bortsett frå å irettesetje grinaren avogtil. Ved sida av denne dama sit ein tynn, og litt full eller gal, mann med eine sida av hovudet barbert pga det enorme kjøtsåret han har i hovudbotnen. Eg må kike fleire gongar for å sjå om han har "hol i haudet" på ekte, men kjem til at det har han trulegvis ikkje. Han vimsar òg litt rundt og truar grinaren litt med lite skremmande sparke- og slågestar. Det luktar sterkt av maling overalt, og dette skuldast ein heilt kvit- og blåflekkete malar som er i ferd med å renovere politihuset på ein slurvete måte. Ein politimann står ved skranken og betjenar ein kar, medan 3-4 andre eksemplar av lovens lange barm står og ser på det same som meg.

Etter ca ti minutt med dette tek eg mot til meg og bryt inn i praten til ei av dei lange barmane for å få hjelp. Då tek ting til å skje, og etter kun 20 minutt kjem ein kar og skriv eit saksnummer på ein papirbit til meg. Med den skal eg opp i 2. etg og betale 2,50, for deretter å gå ned att og inn 2. rom på høgre hand.

Som fortalt, so gjort. I 2. etg venta eg berre 5 min, og eg fekk ein ny lapp. Den var gul, og i tillegg til saksnummer stod det òg namnet mitt. Iallefall sann omtrent mitt namn. Vel nede i første etasje igjen venta eg berre 10 min for å bli "ekspedert" av ei resignert politidame i eit rom møblert med ark, permar og rapportbøker. Eg gir ho den gule lappen. Den landar på kontorpulten. Ho sukkar og fortset med det ho gjorde på. Etter nye 10 min kjem den blåkvite malemannen inn på rommet og feiar over veggen med kosten. Og so skjer det noko, endeleg. Politidama, la oss kalle ho Nancy, har funne fram eit skjema og gir til meg. So seier ho at eg skal gå over gata til "contain" og få to "photocopy". Eg nøler, men hoppar i det og går ut. Det er nemleg eit politibygg på andre sida, og eg tenkjer at "der må sikkert nokon stå og ta imot og vite kva eg eigentleg skal gjere". På veg over gata til politistasjon nr 2 ser eg ein spraglete container som tek kopiar. Nancy var altso tom for skjema og sende meg for å ta ein kopi. Eg tek 2.

Vel tilbake på kontoret til Nancy er eg at kopi nr 2 vekkjer litt lettelse, for ellers hadde Arusha politistasjon vore utan skjema til neste person som skal anmelde ei sak. Ho treng nemleg begge kopiane for saka mi. Og no byrjar ballen å rulle, for etter kun 5 min startar ho å skrive saksnummeret og "namnet" mitt på skjemaet. Etter kvart kjem vi til kva eg har mista og ikkje, bortsett frå eit avbrot eller fem av kollegaer som kjem og seier hei. Ein av dei presterar å seie "pole na kazi" som best kan omsetjast til "eg kondolerar fordi du har arbeid". Eg legg rundt desse tider merke til ei dame til som sit i eine hjørnet på kontoret utan å seie noko. Eg såg ho i starten òg, men no byrjar det å verte litt rart. Eg let ho vere enn so lenge..ho Birgitte.

No er vi som sagt på ein "roll", og snart går Nancy ut med skjemaet i to eksemplar og den gule lappen. Eg er henvist til ein kubbestol sidan det kanskje kan ta eit minutt eller to. Eg let den nyflekka kubbestolen vere der den er og finn heller ein riglafengjen stol utan maling på. Eg og Birgitte. Etter ei stund kjem Nancy tilbake utan noko framgong i papirmølla, ho manglar enno ein signatur. Men kun 10 min etter freistar ho på nytt. Birgitte har skifta stilling til klassisk sovestilling med stol og bord og er ikkje mykje underhaldning i. Eg ser ut vindaget i staden og ser ein liten, tynn mann som skubbar ein bil med ein stor mann i over parkeringsplassen. Og plutseleg går Nancy forbi med ein kollega. Heldigvis med mine papir i handa..

No har medvinden i saka løya, og ingenting skjer. Eg er i ferd med å verte litt svimmel av malinga i rommet, for sjølv om her kun er gitter og ikkje vindauge hjelp det lite når det ikkje er vind. Eg vert òg kjend med eit par tre kollegaer som stikk hovudet inn, men ellers lite. Ein eldre kollega går bort til Birgitte og stikk ho 6-7 gongar med batongen for å høyre kor det går. Og no får eg første gong ei aning om at Birgitte kanskje ikkje er her pga opptrening til å verte politi eller OD eller noko slikt. Ho er tydelegvis lei seg, og med min spartanske swahili kjem eg til at det har noko med 900 000 shilling å gjere. Ouch. Det tilsvarar omtrent 4-5000 NKR, og kan nok neppe skaffast inn att med mindre ho har ein uvanleg god jobb. Og på sukkinga verkar det ikkje slik. Eg spør kva som er gale, men ho vil ikkje svare. Og no er det ikkje like gøy å kike på eit ikkje-fungerande politivesen lenger..

Etter 40 minutt har ein av dei som stakk hovudet inn for 3. gong sett at eg ventar, og går og finn Nancy. Eller, iallefall papira mine, og det er no det viktigaste. Eg forlet tause Birgitte med eit "Good luck" og går ut. På parkeringsplassen går eg forbi Nancy, som er godt inne i ein samtale med ei kolleginne. Smilar, helsar og flirar.

Sann ifrå spøk, men sanning, og over til alvor. På den eine sida:
Det tanzanianske politiet er korrupt, ineffektive og Nancy spurte aldri kvar eg hadde blitt fråstjelt lommeboka. Ei etterforsking vil nok ikkje starte opp i dette århundret, men det er no greitt nok i mitt tilfelle. Litt verre for Birgitte og 40 millionar andre tanzanianarar.
Men på den andre sida:
Politi er eit lavtlønsyrke deluks her i landet, og har lite midlar som når ut til å betre sjølve politiarbeidet. På kontoret til Nancy var det utfylte skjema i stablar i alle hyller og brukbare areal, og malingseimen er meir enn god nok grunn til å ta seg ei ekstra pause.

So, til den norske stat: Viss dokke he tid og penga so kan dokke godt introdusere IT til det tanzanianske politiet. Og helst ikkje berre dump 2000 Dellmaskiner utfor døra deira og legge ved 3 eksemplar av "Windows for dummies", for det kjem aldri til å funke!

He ej fortalt om den gongen ej gjekk mej oppå den derre Kilimanjaroen?

2009-01-30T15:11:00.010+01:00

Meg med Tidemand og Gude-stil, Jærenjarle med tidlaus norsk mote og H-pac som American Outback Idol.

Det ryktast at H-unit he langt på veg passert firesifra antal ord på sitt innlegg om Kilimanjaroturen, so då gjer ikkje eg det. Om noko er uklart av hyttenamn, høgder over havet og relativ stigning i løpet av denne forteljinga kan dette trulegvis finnast på helgetur si side.

Eg kan no iallefall starte me min konklusjon av turen. På førehand var skalaen sett til å flyte mellom drit, drit og magisk, og magisk, og kurva mi i skrivande augneblunk ser slik ut:

Det må leggast til at når ej va på veg ned att til hotellet og i dagane etter so låg eg lenger til venstre enn eg gjer no. Eit positivt trekk ved fjellturen der altso.

Det heile starta med at Helge sin kompis, Jærjarle, var sugen på revansje etter eit forsmedeleg uavgjort mot fjellet for to år sidan. Helge var veldig gira på å ha gjort Kili når vi først var her, og eg...tja, det e no kjekt å fare på tur. Og eg satsa hardt på at glansen av toppen skulle drive eg til stordåd attmed dei andre. Eg fekk høyre at det krevdest enorm vilje og lyst for å kome opp til toppen, og dette gjorde meg, med rette, uroleg. Eg satsa likevel friskt på at dette var piece of kvefjordkake, og at eg innan få dagar skulle kunne heise flagget og fire buksa på toppen.

Team Helgetur med ein eller annan haug i bakgrunnen.

Eg prøvde etter beste evne å innføre "personleg ting" på turen, altso ein hemmeleg ting som det er absurd eller rasande festleg å drage fram ifrå sekken på toppen, men mottakinga var laber. Men etter litt modning var det likevel ein slags einigheit om dette. Litt mot reglementet so var ikkje denne tingen heilt hemmeleg likevel, og det kom fort fram at eg hadde med munnspel og Helge hadde melodikaen sin. Eg vurderte lenge å ta med varmt vatn opp i tilfelle munnspelet skulle fryse fast i leppene eller ekspedisjonsskjegget, men slo det frå meg etter kvart. I dag veit eg betre....

Tolla..

Vi starta med ei natt på Marangu hotell, oppkalla etter ruta vi valde å ta. So langt, so bra. Vi fekk ei god innføring av Desmond, ein erkebrite med kakishorts og sideskill for anledninga, om ting som var teite og mindre teite å gjere på turen. På kvelden hadde tilogmed hotellet ordna det til med ei tilsettinne som skulle sjekke over at eg hadde med meg det eg trengde for å overleve. Dette viste seg å vere ei av vaskedamene, som forøvrig var veldig hyggeleg, men likevel..kun mitt stolte sjølvbilete av å vere norsk fjellmann hindra meg i å få eit nervøst samanbrot på dette tidspunktet. Stoltheit kan brukast til so mangt..

Med to fotoentusiastar med på turen var det lite som ikkje vart behørig dokumentert. Sann utanom toppstøtdagen sjølvsagt, for då var vi i ørska alle samen.

Morgonen etter sette team Ej og team Helgetur ut i den store verda, kalla Kilimanjaro og omegn, med stokk, solkrem og ein lett turistaktig Mt. Kilimanjaro 5895 meter-hatt. Den hadde eg haia til meg etter ein lengre samtale med Nixon, ein av mine homies ifrå gateseljarmiljøet i Arusha, for den nette sum av 20 kr. Eg gjorde eit poeng ut av at eg skulle ha Mt. Kilimanjaro-emblemet vendt bakover fram til eg hadde vore på toppen. Ingen vits i å selje skinnet før gnuen er skoten og alt det der..

Helge sitt bilete. Takk=)

Vi hadde fått beskjed av Desmond om å gå slowly slowly, eller polepole på hanglabanglaspråket, og Helge hadde i tillegg full kontroll med GPSen sin på kor mange høgdemeter vi steig i timen og mykje anna statistisk materiale rundt dette. Vi hadde lete oss fortelje av mange andre at polepole kom vi til å verte ubeskriveleg lei av å høyre undervegs, og stor var difor vår undring då vi måtte minne guiden vår på dette gjentatte gongar heile vegen opp. Ting kunne tyde på at han ikkje var gira på eit toppstøt og ville køyre oss fast i høgdesjukefella, og vi tenkte alle vårt om kva slags tur dette skulle verte..ein er liksom tapt bak ein gnu om ein ikkje har guidar, berarar eller kokk med på laget.

Horombo hut med nabofjellet Mawenzi i bakgrunnen. Heilt ok solnedgong=)

Turen opp til første hytte var heilt fantastisk kva tropisk skog, turglede og god mat angikk. Opp til andre hytta bytta vi ut tropisk skog med eit strålande utsyn og fagre åsar, men elles var oppskrifta uendra. Andre hytta heiter forresten Horombo, og her vart vi to netter sidan vi hadde lagt inn ein ekstra akklimatiseringsdag her. Denne dagen utnytta vi godt til å gå ein tur og gløtte på Zebra rock og til å hooke opp Helge med ei sverigerinne. Uheldigvis måtte denne lovande relasjonen avbrytast, då ho måtte sendast ned att i relativt pjuskete forfatning grunna høgdesjuke. So mykje for den sinnrike assisten som Jæris hadde lagt opp med. Jarles 2 var vonbrotne, sjølv om Helge såg ut til å ta det fint.
På utsida..

Meg og Zebra Rock...og ein koffert.

Teama og hovudguide Howard ved Zebraveggen. Ikkje la dykk lure av det triste uttrykket til Howard, han var eigentleg kjempeglad for å vere på tur med oss.

Når siste kvelden på Horombo nærma seg kom òg spenninga og nervane. Det som no stod framføre oss skulle avgjere suksessen til ekspedisjonen, og vårt omdøme i ettertid. Mykje stod altso på spel. Morgondagens timeplan såg slik ut:

1.Stå opp kl 07:00 og ete graut og proper English breakfast.
2.Gå so sakte som mogleg opp til Kibo hut på 4700 m.o.h. ved foten av haugen. (Opp 1000 m der altso)
3.Slappe av litt og ete so mykje mat som magen klarer å halde på, gå på do og prøve å sove. (Rart kva høgde kan gjere med alt innanfor kroppens fire veggar)
4.Stå opp kl 22:30 for å ete meir. Lett som ein plett..Not...
5.Not Not..(Gjerne med Boratstemme)
6.Gå 1000 høgdemeter til opp i mørket.
7.Gå 300 høgdemeter til opp.
8.Ta bilete
9.Snuble i rask takt ned att 300 h.m.
10.Sklisnuble i springetempo ned 1000 h.m.
11.Slappe litt av og ete litt mat.
12. Gå halvt i ørska ned 1000 h.m. til Horombo
13.Et litt mat og velt deg oppi næraste seng.

Tunet til Kibo Hut, ved foten av marebakken.

Vi følgde skjemaet ganske bra, bortsett frå litt ekstra krydder her og der. Ifrå omtrent 5400 m.o.h. hadde Jallis lite krefter igjen, Helge klarde ikkje å få plass til fleire pust imellom innhaleringane og eg hadde ein gnu inni hovudet som ville ut i tillegg til aukande kvalme. Ikkje umogleg at det var ein gnu inne i biletet der òg..

Vi vart raskt passert av ein gjeng eplekjekke gamle sveitserar, ein aldrande tyskar som alle kalla Opa, i tillegg til eit yngre par der mannen bar på ein OL 2008 Czech Team ryggsekk. Gamblingtendensane kom snart til overflata og eg sette ein Twix på at han var med på det tsjekkiske vannpololaget. Jærle sette eit grønt e-stoffgodteri på at han var med på basketlandslaget medan Helge meinte det måtte vere eit eller anna innan friidrett. Han måtte setje to Bounty på dette då det var litt for lite spesifikt. So Petr Czech lookalike, viss du ser dette, ikkje nøl med å ta kontakt og gje oss rett svar!

Vi kontrapasserte dei eplesveitserane først, der vi feia forbi dei i jamt tempo. Rett nok ikkje utan å få slengt ein, sikkert velmeint, «Lillihamer Express» etter oss. Lenger oppe i bakken passerte vi Opa, som hadde seg ei av fleire spypauser. Petr og kviga nådde vi ikkje igjen diverre, men vi grusa dei på veg ned att då Petr halta verre og måtte støttast opp av ein ikkje veldig svær guide. In your faces..

Punktet der vi for første gong er på kraterkanten heiter Gilmans Point, eller Jarles Point frå no av, for det var her han måtte erklære uavgjort med fjellet sist gong. Mange seier at ein har bestige Kilimanjaro ved å nå dette punktet, men dette er berre tåkeprat. Ein 3-poengar kan kun hentast heim ved å nå Uhuru Peak på 5895 m.o.h., gjerne akkompagnert av sviktande føter, skallebank, førre måltid omtrent på høgde med øyrene og begynnande lungeødem.

Sigersbiletet av oss på toppen av den høgaste haugen.

Turen bort til toppen ifrå Jarles Point er berre med 300 meter stigning totalt og skulle vere som ein leik, om enn ein veldig tung leik. Dette stemmer på ingen måte! Gnuen i hovudet og den mellom øyrene vart meir utålmodige, i tillegg til at kraterkanten har minst 3 eller fleire luretoppar før Uhuru Peak. Spørs kor intenst ein ser etter moglege toppar. Men fram kom vi, og Jarle fekk ein etterlengta revansje. Der var det berre å stille seg litt i kø for å verte teken bilete av attmed skiltet på toppen, ete litt sjokolade og verte jaga nedover igjen av hovudguide Howard. Eg gløymte heilt av at eg hadde teke med videokamera og munnspel, og Helge var heller ikkje med på notane. Istaden var det lett jogg nedover att so fort som råd for å legge att høgdesjuka.

Ej satt na på toppen, diverre utan standard bekledning. Rart kva som går i gløymeboka når det einaste ein har i magen, ein fattig litan Twix-twist og venstre bakfot til ein marsipangris, ikkje er nøgd med tilværelsen.

Helge og Jarlis i obligatorisk komagange ned ifrå toppen.

Den oppmerksame «skal berre kike innom»-bloggar vil kanskje sjå på biletet og undrast over den litt uortodokse bekledninga vår. For min eigen del var den som følgjer:
1.Ull-t-skjorte, ullstillongs og ullsokkar
2.Ullskjorte og ullstillongs
3.Ullskjorte og fjellbukse
4.Ullgensar og lånt regnbukse
5.DUNJAKKE

For den som ikkje har ei dunjakke på seg enno; Jogg og kjøp, og ta den på snarast! Måtte rett nok gå med dunjakka og ullgenseren relativt opne heile turen opp, men du hjelpe meg kor praktisk å kle på seg på toppen ved å zippe igjen to glidelåsar istadenfor å vase rundt i sekken og kulingen.

Gjengen ved Jarles Point på veg ned att. Biletet lyg, for ingen var like glad som vi gav uttrykk for.

Ifrå Jarles Point og ned til Kibo hut gjekk det radig ved å skli ned den bratte marebakken i den lause grusen vi hadde lista oss opp på. Tanken om å verte kvitt skallebanken gjorde at det gjekk enda raskare, og støvskya etter Howard framføre meg sla heller ingen dempar på viljen til å kome framføre.

Opa og Oma i heit omfavning i solnedgongen på Horombo. Lik allversjakke er stil.

Deretter drog vi no ned att til Horombo, før vi stupte ned nesten 2000 høgdemeter til den neste dagen og kom i mål ved inngongen til Kilimanjaro National Park. Ein flott gjennomført tur ifrå begge teama, men som ikkje freistar til gjentaking.

Meg og min faste følgjesven, stokken Desmond, på veg ned att. Hatten er snudd rett veg etter den store triumfen på haugen.

Typiske berarar, med mesteparten av bagasjen på hovudet. Meg inn frå høgre.

Tipse- og spanderingsrunde etter ein kjapp dusj på hotellet med heile crewet vårt. Legg merke til Howard cent litt til venstre for midten.

Ein spesiell takk må rettast til Jarle som etter lang tids sjokoladestreik hadde gitt seg sjølv lov til å nyte Kvikklunsj på 5895 m.o.h., men som gløymde det heile og nekta seinare å ete dei 5-6 sjokoladane som no ligg i vårt kjøleskap. Ka du gir mej..
Jarle, det va veldig kjekt å treffe dej og vere på tur me dej! Du e kul, som biletet viser.

Biletet som viser.

No i ettertid ser eg at mitt eige blogginnlegg kjem på omtrent like mange ord som H cent sitt, og mitt sleivspark mot han kjem då sikkert rett attende i mine andlet. Menmen, e berre ein ting å sei om det:

Hjelp?

2009-01-28T12:23:00.002+01:00

I forigårs skjedde det igjen, dette som er so vanskeleg å vite fasiten på. Ei ungvaksen dame stod i krysset vårt, attmed alle ungane vi brukar å løfte og hive rundt kvar dag, og venta på oss. Ho spurde meg korleis det gjekk og alt det der, og eg svarte etter beste evne. Eg hadde aldri sett ho før, og spurde om ho var ein av naboane våre. Det var ho ikkje, for ho var kome langvegs frå. Ho lurte på om eg hadde tid å prate med ho, for ho hadde pengeproblem. Ho viste meg ein lapp med prisar på skulegong for ungar, og so såg ho på meg med store, bedande auger...

Tidlegare på dagen hadde eg arrogant og frekt avfeia tre fillete og litt frekke ungar som ville ha flaskevatnet eg hadde, og deretter pengar når dei ikkje fekk flaska.

Tidlegare denne månaden måtte eg og Helge seie nei til ein ven i Chrisc som var i finansielle tronge tider.

Før jul kom ein nabogut som er sveisar bort til oss og ville ha 5000 TSZ (ca 4 dollar) til mat. Til samanlikning so åt vi førre lunsj for 1000 TSZ

Eg har ikkje tal på kor mange vitsar med dårleg skjulte poeng som oppfordrar meg til å la PC, eventuell motorsykkel og elles alt av verdi eg har liggje att hos Chrisc i Arusha.

Nokre situasjonar er lettare å svare nei i enn andre. I det første eksempelet gjekk eg derimot heim med ein pill råtten kjensle..

Det går sjølvsagt ikkje an å dele ut pengar til alle som kjem til nabolaget. Då står det kø neste morgon heilt ned til hovudvegen med andre som treng pengar like mykje, og heller meir. Men likevel..hadde dokke sett augene til den mora.

Heldigvis for meg er eg overbevist om at praksisplassen min her, CHRISC Tanzania, har 10 gongar meir bruk for mine og Helge sine organisatoriske evner enn pengane våre, om det so skulle vere millionar av kroner. Det er difor vi er her og det er her vi skal gjere ein forskjell.

Det er hardt å møte fattigdom i form av eit ansikt likevel, spesielt når ein tenkjer på at hjelpa vi er komne for å gje må gå vegen via hovuda til Chrisc-tilsette, deira initiativ og evner og ut i praksis med informasjonsarbeid om HIV/Aids, leiarskap, førstehjelp samt eit fritidstilbod utan rus og kriminalitet.

Til gjengjeld håper eg at det iallefall vil verte ei varig hjelp, sjølv om det ikkje er ei direkte hjelp, til sonen til denne mora. Kanskje.. Og tusenvis av andre mødre med søner i tillegg til denne eine..

Bilete og slikt ifraa infield og Zanzibar

2009-01-12T12:02:00.013+01:00

Sat igjen med nokre bilete som ikkje har med verken strekkhopp, bakfulle og bleikfeite tyskarar eller bart å gjere, men det er for gale å la dei gå til gnuane..so her kjem dei.

Kan ellers melde at eg skal gjere ein freistnad paa Kilimanjaro på onsdag. Helge og eg samt ein kompis av HellG som har kome på besøk hit for å vere med. Rettare sagt so er det kanskje han som skal og vi som slengjer oss på. Eg må seie at eg ikkje heilt har turen klart for meg, og kjenner meg ikkje heilt førebudd..eg er berre med...påeinmåda. Men ein forsending heimafrå med julemarsipan, dunjakke og Fri Flyt har hjelpt ganske so bra på førebuingane mine iallefall. Spådomane for turen og utfallet varierer litt, men felles for alle er at dei svingar mellom drit, drit og magisk, og magisk. Satsar helst på det siste, sjølv om dobbel dose dopapir er det første eg har tenkt å pakke med. Toppen er forresten plassert sjukt høgt oppi skyene, ca 1000 meter høgare enn eg tenkte at som var passeleg for eit høgaste fjell her i Afrika..menmen. Det e no berre ein bakke..og eg har ingen planar om å halde det ekte sunnmoersk og starte ifrå havnivå. Det verte berre for teit..

Mhm, bilete..Viss alt går etter planen so er det ifrå infield først og når folk på bileta har fått på seg bikini eller slikt er vi komne til Zanzibar.

Hanne og LS på sykkelturen på infield.

Anders på same tur. Legg merke til stoltheita over å bere Nordic Sports Day t-skjorte, ei konkurranse i Kampala dei vann.

Afrikansk løysing på at der ikkje er ei kai der RUTEbåten legg i land.

Meg ved steinane som markerar starten pa Nilen, eller the source of the Nile for alle ekspedisjonsspirar der ute. Legg merke til t-skjorta ifrå Setesdal Steinmuseum. Jeg er Steingal.

Ole Asbjørn tek rolla som leiarsau.

Ole Johan og Anders for Team Astana.

Liv Astrid og Maria smilar over å vere i tetgruppa.

Helge i kjend stil på stranda, etter vår første dag i sola utan solkrem. (Den låg igjen heime)

Seilas på beachen.

Seilas med tilskodarar.

Linn Silje testar om triksa ifrå Rwanda fungerar like bra på Watoto Watanzania.

Hanne og LS på same seilas.

Kamera og ungar.

Kamera og ungar 2.

Arabisk restaurant der du var pålagt aå ta av deg sko og legge deg ned på ei pute eller sju.

Turisttur til Stone Town. Har nettopp bestilt den berømte bufeeren til julafta.

Morgon på stranda på julafta. Gåveutdeling og stas.

Linn Silje viser den flotte gåva ho har fått ifrå meg og Helge; portrett av oss etter novemberkottisprosjektet. Lik gåve til alle andre damene våre me. Trur alle vart glade.

Anders viser fram julegaava ifraa Cirene; norsk staesj som vi alle sakna.

Marine Marit i båten vår ut til delfinsafarien.

Frekke Fredrik viser kor nær han var å ta på ein delfin.

Utflukt for aa snorkle paa korallsteinen like utanfor beachen.

Meg og Helge paa same turen.

Apropo bart

2009-01-08T11:28:00.003+01:00

For å slenge mej på MadagØyvin si bølgje, so legge ej ut ei lekkje til bloggen med bartebileta av alle i konkurransa. Alle he diverre ikkje lagt inn sitt bilete enda, hinthint!, men vil forhåpentlegvis gjere dette nownow. Og ja, nownow e afrikanskengelsk og betyr det same som engelsk now. Ein afrikanskengelsk "now" betyr "om ei stund" eller "i overskueleg framtid".

Koffor har du ikke bart?

Det ligg eit par ekstra godbitar ifrå bart- og bølgjeklubben Kanga sin laginnsats der.

Bartekonkurranse

2009-01-06T10:50:00.003+01:00

Eit anna fabuløst forslag til konkurranse, klekka ut av Madagaskar-Øyvin, var å konkurrere i bart. Nærare bestemt adventsbart. Det var om å gjere å spare for harde livet ifrå 1. desember og til julafta, og deretter bli vurdert av jurymedlemmar. Alle hjelpemiddel var tilletne. Vi fire stutane ifrå Austafrika tok dette særs alvorleg, og etter hard kniving var det duka 1. juledag for resultata. Og ein photoshoot av dei flaue og sjeldne. Eg har som regel ein høg terskel for denslags, men her var eg på kanten av det eg klarer å halde meg alvorleg til og utan å rødme.

Mitt bidrag kjem her, og med ein slu taktikk for å imponere hovuddommar og trønder Linn Silje kom eg høgt opp i Austafrikameisterskapet. Den naturlege taktikken ville vore å appellere til trønderen i Linn Silje, men sidan hockeyen blei teken rett før infield og mokkasinane mine trulegvis har flytta til Polen var dette ikkje eit alternativ. Eg tenkte difor eit steg lenger, og gjekk for den meir franske looken. LS har vore eit år i Quebec og kan fransk, og denne innfallsvinkelen tenkte eg ville gje best resultat. Det gjorde det.
Eg trakk det lengste strået, men kun slått med 3 poeng av ein delt andreplass mellom Helge og Fredrik. Anders mista mellom ei og to veker grunna slaskestell med å barbere seg, og kom sist på trass av eit klart favorittstempel grunna midtskill på ryggen allereie i ein alder av 24. Etter ein kort rådsslagning kom vi til at vi likevel stiller alle saman i verdsmeisterskapet, både i singel- og lagkonkurransa, for alle bartane var fantastiske på kvar sin måte. Etter eit kort blikk på andre bloggar og deltakarar i konkurransa tør eg, dog litt freidig, påstå at pallen er vår.

Stor takk til Linn Silje, Hanne og Marit for juryarbeidet og grundig bedømming av bartane.

Beste lokale antrekk

2009-01-06T09:51:00.004+01:00

Allereie på Hald i september avtala eldsjeler i Austafrikagjengen at vi skulle ha ei særs morosam og uhøgtideleg konkurranse om kven som kunne stille opp på infieldkurset i desember med best lokalt antrekk. Og med best meinte vi eit antrekk som i størst mogleg grad ville frambringe ukontrollert latter, store auge og pustevanskar hjå dei andre. Eg hadde ein stereotyp av den jamne afrikanar at det gjekk mykje i blomster, fargar og volum når det gjaldt bekledning. I ettertid ser eg at eg må nyansere litt stereotypen min på dette punktet.

Det vart tidleg klart at jentene hadde eit enormt fortrinn i konkurransa i og med at det kun er afrikanske damer som kler seg "best". Menn går gjerne i kjedelege slacks eller gråbrungrøne dressbukser med ei lite "best" skjorte til. Damene derimot har gjerne dei villaste kreasjonane både til kvardags og fest, og med hattar og skaut du ikkje trudde fantest. Dei første vekene gjekk då med til innbitt tenking og fundering på korleis dette skulle konkurrerast mot.

Løysinga kom relativt tilfeldig, under ein samtale med Phyneous på kontoret. Etter samtalen var det klart at ein maasaidress var det einaste "best" alternativet.

Eit viktig kriterium for det lokale antrekket var at for å stille til start på infield måtte det vere brukt minst ein gong i full offentlegheit før infield. Helge tok ein sistelitenshopping i ein maasaishop siste skuledagen vår før infield, og eg børsta støv av dressen min og vart med på det store fesjået. Festen starta på CHRISC-kontoret, der passivmaasaien Aron, vår sjef, viste Helge kvar plagga skulle hengast på kroppen. Phyneous fulgte entusiastisk med og bistod med latter og hoiing der det trengdest.

Turen gjennom byen til swahiliskulen var ein dels flau og mest egoboostande oppleving. Det er kanskje den første og siste gongen i mitt liv at trafikk har stoppa opp når eg går på gata, men det må seiast at det er ein ganske god kjensle. Dagens swahiliord var utvilsomt "Pendeza!", eller "Attractive!" på engelsk. Det verste er at afrikanarar ikkje har ironi som språkleg verkemiddel, og difor meiner det. Eg og Helge smilte og vinka heile vegen, som kongelege på 17. mai, gjerne ispedd med nokre "Cool" og "Freshi".

Å halde på tre lendeklede i svak kuling kan imidlertid by på utfordringar.
Vår swahililærar og sekretøsa var henrykt over synet som møtte dei. Etter timen fekk vi sekretæren, Mama CoCo, til å ta bilete av oss og læraren, Bwana Sango. Det som etter kvart gjekk opp for meg var at å gi eit kamera til ei eldre afrikansk kvinne utan teknisk sans ikkje er einsbetydande med gode bilete. På 3. forsøket klarte ho å halde kameraet mot oss og ikkje si eiga kløft, og etter eit par forsøk til kom samanhengen mellom bilete på kameraskjermen og det tekne biletet snikande til ho. Etter 6-7 forsøk var smila blitt stive og Bwana Sango utilpass, so vi kalla det ein dag og takka pent for oss. Å sjå biletseria om att på kameraet var ein fest utan like, og dette biletet her er relativt beskrivande. Det er rett nok ikkje det beste mama CoCo tok, men det er det eg likar best likevel.

På veg tilbake til kontoret traff vi på fleire stk ekte maasaiar, som heldigvis ikkje tok det ille opp at vi ikledde oss bunadane deira. Eg hadde vel flira eg òg om ein av dei hadde kome i tjukk, svart vadmelsslacks og like tjukk, raud vadmelsskjorte på gata. Og pent strikka ullknestrømper med kneband.

Tilbake til "heimen"

2009-01-05T09:58:00.008+01:00

No har eg kome tilbake til Arusha, byen med få gateseljarar og behageleg temperatur, og fått sove ut. Ei lita strek i rekninga var at vi ikkje hadde vatn heime, men det er rart kva ein finn berre ein leitar litt rundt.

Det har blitt mange inntrykk og mange opplevingar sidan sist innlegg, ikkje minst sidan vi har vore på infieldkurs og ferie. Veldig kort fortalt er infieldkurs at ein lærar eller to kjem ned til regionen vår og samlar alle oss elevane her til hygge, oppsummering, læring, evaluering, reparering, mekanering...Om du vil vite meir detaljar og nøyaktige fakta er det berre å gå til Helge sin blogg. Dette gjeld nok generelt for heile feria vår òg, då eg likar å skrive om pussige ting heller enn fakta.

Bortsett frå å sjå igjen alle gode vener på infieldkurset i Jinja, Uganda var kanskje strekkhopp det artigaste eg gjorde. Eg treng gjerne ein sommar med tinderangling for å verte kvitt høgdeskrekk- og respekt, og eg hadde då i so måte ei veldig dårleg opplading til dette "vågestykket". Helge, som har eit snev av høgdeskrekk, og eg hadde diskutert dette før infield og konkludert med at minst 2 av jentene var galne nok i hovudet til å skulle hoppe. Og dermed overlate ingen andre alternativ for oss òg..

Vel oppe i tårnet der galskapen skulle foregå stod vi alle 6 spente og nervøse, medan vår vikarierande lærar Ole Asbjørn dokumenterte lenge og vel med videokamera. Gjerne ispedd med latter og kommentarar på sørlandsk som til dømes "Oj, kjenner dere hvordan tårnet gynger når jeg hopper opp og ned?" Tidlegare hadde han sluppe fastbrende sitat som "Har gjort det en gang før, men aldri igjen. Kjennes jo som om en skal dø vet du."

Dette biletet og neste e Hanne sine, men ej fekk avleda ho og stjelt dei.

Stemninga var, som før fortalt, i beste fall nervøs. Bortsett frå "Det er lettere andre gangen"-Anders vil eg seie at gutane ikkje var av dei mest tøffe i trynet der oppe. Når eg gjekk opp var eg ca midt i køa, men vart fort utmanøvrert bakover av andre nervøse. Eit forslag om stein-saks-papir om rekkefølgje vart motteke med nervøse nikk utan at nokon slapp taket i sin posisjon, og rekkverket. Eg forblei difor siste stut ut, og med kun jenter bak meg var dette siste spiker i point of return-kista. Vi hadde operert med iallefall 6-7 versjona av denne fristen, heretter kalla PONT, heile denne dagen. Alt ifrå ein enkel PONT når vi sette oss i strekkhoppbilen ved hotellet, via absolute PONT når vi betalte 65 dollar i skranken for hoppet og til no denne situasjonen eg var i no. Eg vil kalle den beyond all possible honour PONT.

I ettertid fekk vi alle ei personleg julehelsing ifrå ein lærar, og på min stod det m.a. at "Det var moro å se den store mannen skjelve oppe i tårnet".

Ifrå det var min tur og til eg var vel på veg ned til vatnoverflata var det verste over, det var ventinga som var den store spenninga. Eg kom diverre ikkje heilt nedi vatnet som eit stup, og dette resulterte i ein del småbanning ifrå det australske tårnmannskapet fekk eg fortalt i ettertid. Etter å ha sett 1000 hopp må vel dei få ha nokre mål å sikte etter dei òg.

Seinare den kvelden hadde vi ein betre middag og kåring av beste lokale antrekk. Vi kom vel til at alle var vinnarar og alt det der..det var iallefall ein feiande kjekk kveld. Dagen etter reiste vi tilbake til Kampala og vidare til Zanzibar. Dette vert nok nærare forklart i neste innlegg, og iallefall på Helge sin blogg.

Internett, jul og ymse

2008-12-29T13:19:00.002+01:00

Sitte paa ein internettkafe paa Zanzibar no, og kom plutseleg paa at eg har ein blogg som har staatt uroeyvd i snart ein maanad. Eg har tusen forklaringar men faa unnskuldingar, desverre. Men eg kan melde at eg har det veldig bra, har nesten ikkje flassa vekk brunheita i det heile teke og har slappa kraftig av i juleferia.

Sann av ting som ikkje er til aa slappe av av kan eg kort nemne at bungalowen vaar ifraa i dag av er dobbeltbooka, ingen minibankar paa oeya fungerar og at flyselskapet vi har bestilt billettar heim igjen til Arusha med har lagt ned like greitt. Hadde eg vore disponert for det hadde eg nok vore litt stressa, og i tillegg har atmosfaera paa Zanzibar starta aa smitte over paa meg, so det gaar nok bra.

Skal lage eit betre og meir interessant innlegg seinare naar eg kjem heim til Arusha og det superfast modeminternettet der.

Until then..God jul og godt nyttaar til alle ej ville ha trefft foer, etter og i jula og alle som faktisk les bloggen=)

Best i byen

2008-12-04T15:05:00.003+01:00

Forrige helg arrangerte CHRISC ei best-av-dei-beste-turnering. CHRISC her i Arusha arrangerar eit heilt ligasystem for ungar under 12, 14 og 16 aar, og det er heile 5 soner rundt om. Vinnarane av desse braka saman i ein "final battle" paa Arusha stadion, "theatre of dreams", og med to mzunguar med ei jokerrolle. Helge var ikkje heilt i form etter ein lang og fortruleg nattleg samtale med elgen Helge og hadde ingen spesielle rolle anna enn aa vere mzungo og joker. Eg, som ikkje skulle verte sjuk foer seinare paa kvelden denne dagen hadde det aerefulle og tyngande vervet aa vere vatnansvarleg. Svaere greier, og eg er glad eg har 4 aars universitetsutdanning som ballast for aa klare oppgaava.

Det var ein kjekk dag, og spesielt artig var det aa sjaa litt av arbeidet som CHRISC gjer. I dette tilfellet var det aa leike NFF.

Kven kan la vere aa la seg sjarmere av to staute karar i solbriller og kottisar?

Minnepinnen min

2008-12-04T14:47:00.008+01:00

Etter mange halvhjarta forsoek, eller freistnadar, paa aa finne att minnepinnen min maatte eg bite i den sure sokken og kjoepe meg ein ny. Dette gjer at eg no kan faa vist litt bilete paa bloggen igjen. Det kan trengast, for bloggen min ser like naken og toerr ut som grovbroedet eg proevde aa lage her forleden utan dette visuelle krydderet.

Her for eit par veke sia, pluss eller minus litt, fekk vi som sagt besoek av Hoegtun fhs her i Arusha. Foerste dagen der hadde vi ein tur til maasailand for aa kike paa, ja nettopp, maasaiar og husa deira. Her kjem eit par bilete derifraa, litt forseinka.

Veldig sjarmerande unge med gedigen kopp, det siste biletet der. Mzunguar er tydelegvis ikkje spesielt tillitsvekkjande.

Seinare paa dagen skulle CHRISC spele kamp, og vi var kalla ut for aa sitje paa benken og verke avskrekkjande paa det andre laget. At dei syntest vi var mest fryktinngytande paa benken og ikkje paa bana tok vi oss ikkje naer av. Helge kom rett nok inn mot slutten som spiss, og gjorde ein fin figur som alltid.

Oppvarminga foer kamp er avogtil ein fest, og det er synd eg ikkje fekk vere med paa denne. Definitivt verdt aa ta med seg heim til Noreg!

Opprivande!

2008-11-29T15:54:00.005+01:00

Venar og fiendar av filmklassikaren "Loevenes konge", vi er alle blitt lurt!

Foer eg forlot Hald var eg so freidig at eg foreslo at aa sjaa "Loevenes konge" maatte gaa som pensum for meg paa grunn av alle swahilinavna der. Eg kom hit ned til swahilitalande Tanzania i god tru om at eg var sann middels godt foerebudd iallefall, og starta tidleg aa briefe med ord som simba og anna. Nokre ord fekk imidlertid ikkje like god opslutning, men eg slo meg til ro med at det trulegvis berre var uttalemaaten eller uforutsette tilfeldigheiter som gjorde utslaget. No veit eg betre..

Den grovaste feilen er definitivt denne, at Mufasa skal bety "far". For aa vere heilt noeyaktig betyr det ingenting paa swahili, ikkje eingong i naerleiken! Sarabi, kviga til Mufasa, har heller ingen meining.

Og Nala, denne fagre ungmoeya som Simba tek til slutt, skulle eigentleg bety "gaave". Det betyr det slett ikkje, for det betyr rett ut: "eg et" eller "i'm eating" paa engelsk. Sjarmerande.

Paa plussida kan eg nevne at fy-orda pumbaa og shenzi er korrekte, og eg har allereie slengt dei ut til uaerlege konduktoera paa dalladallaen (matatu, silditoenneminibuss). Stjernetreff!

Til slutt kan eg advare med ein gong mot aa kalle nokon jente paa fotballbana, uansett om personen filma eller dette lett. Det laga ganske stort leven og kreve aereopprettande hevnaksjona.

Spraak e vanskeleg, maaten aa kommunisere paa enda vanskelegare=)

Getaway in Arusha

2008-11-19T14:09:00.003+01:00

Her forleden dag skjedde det noko veldig pussig. Bakteppet for det heile er at Høgtun fhs er på besøk med CHRISC i Arusha og ventar på at bussen deira skal kome. Eg og Helge, samt ein jovial local so kan norsk og heite Joseph, sitte på bussen som er på veg til hotellet deira. So lang, so bra. Vi parkerar utanfor hotellet, framleis alt vel. Men herifrå og ut skjere det seg.

Sett ifrå vår ståstad skjer dette: Bussjåføren får plutseleg makk i baken og ein vill trong til å forlate åstaden. Dette gjer han òg, på ein dristig måte. Han ryggar bussen ut i vegen, som inneheld ei stor mengde bilar på veg til og frå byen, med ein aktiv brøytestil. Vi høyrer skrens og tuting, men har veldig begrensa sikt bakover og kan ikkje vere sikker på kva som skjer. Det kan heller ikkje bussjåføren.

So startar han å køyre framover, og her tek for alvor galskapen tak. Bussjåføren, heretter kalla Jogeir, veit at det ligg eit trafikert kryss framføre oss og tek affære. Han svingar inn på ein bensinstasjon, er like ved å meie ned 3-4 fotgjengarar, svingar inn mellom to bensinpumper i 40 km/t og 3-4 nye fotgjengarar får klump i halsen idet vi køyrer ut på ein ny veg. Av frykt for regntid og liknande er det fullt av omvendtfartshumpar i gatene her, men bussjåføren stolar blindt på demparane til bussen. I notid og spesielt ettertid er dette ein ufortent tillit til bussen.

I neste kryss er det uheldigvis, for dei andre bilane, kø. Men i kraft av stor fart og ståpåvilje klarer Jogeir å snike seg igjennom kryssande kø via feil køyrefelt og er iferd med å faktisk kome inn på rett side av vegen. Det han ikkje tenkte på var at det kunne kome bilar ifrå den lovelege retninga. Vi høyrer ein slags "krasj-skrens"-lyd og vill tuting, men dette får på ingen måte Jogeir til å roe ned eller stoppe opp. Oppmuntra av fri passasje rett framover gir han heller litt ekstra gass igjennom bygatene.

Etter ein hasardiøs 90-gradar, via ei over gjennomsnittleg stor dike i vegen, kjem vi inn på ein moldgate. Ca 100 meter inn denne forsømte gata, med mange folk og med altfor stor fart, bråbremsar vi. Jogeir hiv oss ut og forsvinn i det fjerne. Attende er ei stor støvsky og spørsmålsteikn.

Heldigvis kunne ein skrattlattermild Joseph forklare kva som eigentleg hende. Det viser seg at utanfor hotellet stod ein tilsett i noko som likna biltilsynet og inspiserte bussen. Då bussjåføren vart gjort oppmerksam på at han hadde forsømt både avgifter og anna bestemte han seg for å sleppe unna den komande bota med å forlate åstaden på ein hurtig måte.

Til alt hell hadde Jogeir ikkje gløymt avtalen med oss, og etter ei stund kom han tilbake med ein anna buss, bestebussen, som han faktisk hadde betalt avgifter på og som var registrert for omtrent so mange som vi var.

Er etter dette ekstra forsiktig med å krysse vegen når eg ser ein buss i nærleiken!

Fix you - Ordne

2008-11-11T15:14:00.002+01:00

For spesielt interesserte kan eg legge ut teksta paa songen vi song i bryllaupet. Det e ein gammal slager av Coldplay so heite Fix you, delvis stramt og delvis laust omsett til konservativ nynorsk.

Ordne
av The Wedding Singers

Naar du freistar som best men lukkast ei
Naar du faar det du spoer, men ei det du boer
Naar du er so troeytt, men du faar ikkje ro
Fastlaast i raesargir

Og naar taarene stroeymer nedover ditt andlet
Naar du misser noko du aldri finn att
Naar du elskar nokon men det vil seg ei
Kan det bli verre?

Refr:
Ljos vil rettleie deg heim
Og antenne dine eigne bein
Og eg skal freista aa ordne

Over hoegaste fjell og djupaste dal
Naar du er so forelska til aa oversjaa
Men om du aldri freistar vil du aldri vita
Kva du er verdt

Refr:

Bridge: (eit fantastisk mellomspel av Helge)

Ein taarestraum, ned i ditt andlet
Naar du misser noko du aldri finn att
Ein taarestraum, ned i ditt andlet
Og eg

Ein taarestraum, ned i ditt andlet
Eg lovar det eg har laert av mine mistak
Ein taarestraum, ned i ditt andlet
Og eg

Refr: (Mjukt og fagert)

The wedding singers

2008-11-11T14:34:00.008+01:00

Bryllaup e kjempekjekt, ogsaa i Afrika kan ej konstatere etter denne helga. Laurdag 08. gifta Aron, sjefen vaar paa chrisc-kontoret, seg og vi var inviterte. Ikkje nok med det, Helge hadde i tillegg invitert oss til aa synge i bryllaupet. Vi hadde laga til eit svaert nummer med keyboard med rytmeboks, melodikasolo og fleirstemt refreng. Men so gjekk straumen ein halvtime foer vielsen starta! (Det vil seie ca ein time etter det som stod paa innbydelsen)
Loeysingsorienterte som vi er fann vi det best aa la Helge gjere tingen sin paa melodika, og eg song av full hals heile songen aleine.

Dei som kjenner oss vil vel ikkje verte overraska over at innslaget vi hadde planlagt hadde eit snev av nachspiel og userioesitet over seg, slett ikkje nedtona av den nysydde maasaidressen min. Noelinga var difor stor daa vi vart kalla fram rett foer vielsesseremonien skulle starte for aa framfoere. Kanskje var Aron sin tanke og vaar tanke for innslaget ikkje heilt lik?
I ettertid ser eg at dette kan fort stemme, men vi har enno ikkje hoeyrt nokre sure miner (eller saerleg skryt for den del) Men vi fekk heldigvis mange "Thank you for singing", so heilt feil kan det ikkje ha vore.
Laerdomen e at med maasaidress verte det aldri feil!

Her e ej og svigerfedre og andre mzee's. (Helge sitt bilete)

Eit av dei meir artige tinga med bryllaupet er denne gjengen her, eit ekte og feiande flott brass band. Dei koeyrde paa heile dagen og kvelden igjennom i tide og utide, og gjorde seg meir enn fortent til loenna si. I tillegg drog dei ei 15 sekunds strofe kvar gong nokon sa noko bra i kyrkja. Litt som ein veldig eskalert hi-hat (badom-tsjj) kvar gong nokon vitsar. Trur det naeraste eg kjem for aa beskrive det er aa henvise til flaaklypafilmen og det blaaseorkesteret dei har der.

Festen etterpaa var heilt sjef, og eg er veldig glad Helge og ein misjonaer som heiter Per Ove var med aa oppleve det. Ken skulle eg veksla blikk, glede og latter med viss ikkje?! Vi kan vel seie at vi har faatt vaar del bongo flava love songs og "Nakupenda" (I love you), og kanskje ogsaa brassmusikk. Av snodige, men artige, ting var kanskje dette det kulaste: Den tradisjonsrike heilstekte bryllaupsgeita som brudeparet mata til seg sjoelv og naer familie.

Eg og Helge fekk i tillegg aera av aa opne ei flaske sjampis kvar og servere til svigers, til stor jubel og aatgaum (lokalt og omstridt ord, oftast brukt om staahei).

Ein heilt kjempekjekk dag til, ka e oddsa?

Svipptur

2008-11-11T13:58:00.005+01:00

Som kanskje lesarar av Helge sin blogg har faatt med seg so har vi vore ein rask tur til Haydom sjukehus inni bushen, eller Little Norway som det kanskje burde heitt.

Vi fekk paa tilfeldig vis snike oss med eit lite fly og ein hoeg pilot so heitte Eivind, og berre flyturen til va definitivt verdt turen. Her sjekka pilot Eivind at det ikkje har kome antiloper i luftinntaket.

Haydom fekk vi jogga oss nesten igjennom, akkompagnert av lab technician Nikodemus, eller Oddgeir som eg heller vil kalle han. Som biletet viser hadde Helge ikkje ein gong tid til aa sjaa i kamera.

Rett foer vi skulle til aa ta av heim att vart vi overraska av eit styrtregn som berre Afrika eller Bergen kan frambringe. Etter kvart vaage pilot Eivind seg ut for aa sjekke og sparke litt i flystripa og jage vekk kyrne som hadde forvilla seg dit. Som vi ser har vi relativt mykje ver paa ein gong.

Det heile var kjempekjekt, og det la heller ingen dempar paa opplevinga at vi flaug veldig lavt paa heimturen grunna turbulens. Ein kunne nesten sjaa hola i tenna paa maasaiane som jogga rundt paa savanna under oss!

Nytt land, blanke ark

2008-10-30T14:20:00.002+01:00

Kanskje har du hoeyrt om det gode forslaget til Oeyvin om adventsbart? Det har iallefall eg og Helge, og er relativt motiverte.
Vi tenkte litt igjennom dette her ein morgon ved frukostbordet og kom fram til at vi har tenkt aa ta det eitt steg lenger. Ja, det stemmer, og det startar allereie i morgon med "November-kottis".

Eg oppfordrar alle, menn som kvinner, om aa delta i konkurransa. Deltaking er alfa og omega, og det vil kun bli delt ut stilpoeng og ikkje for veksten (for dei som maatte bekymre seg for det).

Ta kontakt og sei ifraa at du er med, verda treng fleire kinnskjegg!

Dalladalla (Matatu)

2008-10-30T13:04:00.003+01:00

I gaar sette eg og Helge og 29 andre personar ny person(leg) rekord i tettpakka dalladalla! Fleire som he rekorda paa ditte? Verte berre glad om naaken slaar vaar rekord eigentleg, for det e naake alle boer oppleve ein gong=) "Solenge det e plass til ei flaske vatn i van-en ekje det fullt"(omsett sitat ifraa Phineous paa CHRISC-kontoret)

National Camp

2008-10-27T15:24:00.008+01:00

Alle som he gleda sej til National Camp i Tanga den 5. januar, maa nok belage seg paa ei overrasking eller to! Den e trulegvis flytta til (slikk paa peikefingeren og hald den opp i lufta) paasketide, og til eit vegkryss so heite (same prosedyre) Korogwe.

Men det betyr ikkje at eg og Helge ikkje hadde det kjekt paa workshopen og field tripen i, ja nettopp, Korogwe. Vi fekk sparke litt i graset paa fleire av markene dei har tenkt aa bruke, og vi har faatt besoekt fleire rektorar og forhandla om leiging av skulane deira. Ein av skulane hadde denne gilde inngongen til eine klasserommet (biletet over). Smeikje! E det noko dei ikkje er redde for her nede so er det aa profilere Herren, Gud eller Jesus. Bwana, Mungu ao Yesu! Spesielt dalladallaane (Matatu for resten av verda) har dette som gjennomgongstema. Kan nesten verke som ein slags tilfelle rottefelle-tenkjing.

Tre lovande ungfolar i CHRISC Tanzania-styret. Joseph, Phineous og Andrew. Eller Jonas, Finn og Roger som eg har doept dei i mitt eige hovud.

Her e mej og leiaren for CHRISC Tanzania. Aron, eller lompe, som det norske namnet hass e. Han skryte av det iallefall. Vaskeekte masai og greier. Likna ikkje i det heile tatt..

Ellers he vi det bra enda. He ikkje alltid like god rutine paa innkjoep av mat, noko som biletet skal proeve aa illustrere. Kanskje lettast aa skjoene for dei som var der, altso meg og Helge. Men iallefall, vi har hatt paafallande mange frukostsituasjonar der begge har tenkt inni seg; hmmmmm...WWJD, eller macgyver. Heldigvis har solsikkeolje og cashewnoette teke over for lommekniv og gaffateip.

Misoppfatningar av Tanzania

2008-10-23T16:07:00.004+02:00

Hovudkontoret til CHRISC Tanzania, i si heilheit! For eit land med over 30 mill. innbyggjara, og kanskje enda fleire gnua! Eg staar i doeropninga og tek bilete.

Veldig lenge sidan sist no, og det er berre aa beklage! litt rift om internettilgongen paa kontoret, og vi har dessutan vore paa ein firedagars utflukt til delvis usjarmerande Korogwe! Vi har faatt sett og moett heile styret i CHRISC Tanzania, og i motsetning til paa Hald var eg og Helge av dei aller yngste i den forsamlinga!

Etter aa ha vore tilskodar og deltakar til livet i Tanzania i snart 3 veker no har eg gjort meg opp nokre tankar om kva eg hadde forventa naar eg kom ned:

Mat
Maten her er kjempegod! Og ikkje som min kjaere bror antyda, at det gaar i stekt ris og friterte fluge. Tysdag 21. oktober e foroevrig den offisielle dagen for daa ej droppa manera, og bestikk.

Trafikk
Eg tenkte at alle koeyrde som svin foer ej kom ned hit, dette stemmer ikkje heilt. Det er omtrent like mange som koeyrer skikkeleg seint her ogsaa. Dette foerer til at dalladalla og turbussar gjerne tilbringa like mykje tid i motsett koeyrefelt som i sitt eige, men alle er fullt klar over kva som er den rette sida. Dette hadde eg hoeyrt litt ymse om paa foerehand!

Mzungu
Eg hadde paa foerehand hoeyrt mykje om dette begrepet, men at dette var noko ein vart vant med etter kvart. Dette stemmer ikkje. For alle som ikkje er sikre paa kva mzungu betyr so er det eigentleg kiswahili for "europear", men vert brukt om alt som kan krype og gaa som ikkje ser ut som ein afrikanar. Det er omtrent som om dei lokale har ein slags bilbingo, berre med "europearar". Oftast naar eg gaar i gatene stoppar praten dei lokale seg i mellom akkurat lenge nok til at alle kan faa sagt det magiske ordet, og so fortsetje samtalen sin som om ingenting var hendt. Ei slags stadfesting av typen "Jassaa, du staar her og maler". Vert aldri vant til slikt!

Dans
Ellers tenkte eg at alle stod med trommer og dansa i gatene heile dagen lang, og dette stemmer heller ikkje. Men dette trur eg at eg har kome paa sjoel, og maa ikkje lastast paa nokon andre. Det viser seg i tillegg at alle paa CHRISC-kontoret foeler seg teite i dansesituasjonar! So mykje for lovnaden om afrikansk kurs i dans og tromme!

Ellers he ej det bra! Ej he overlevd all slags shabby tillaga/oppbevara mat, utallige kryssingar av trafikert veg, busstur med ein Allahbuss ifraa mellomkrigstida, og ja..Helge, sjoelv om det ikkje er ein stor kunst.

Bilete og soga om National Camp-workshop kjem snart/seinare/ein gong, african style!

Atle

2008-10-11T09:23:00.003+02:00

Eg har i tillegg faatt meg eit eige kjaeledyr paa rommet mitt. Det er ein gekko som eg har doept Atle. Bilete, historier og fun facts om Atle kjem seinare!

I fraaver av live footage av Atle kjem eit bilete av Middagshornet vaart, Mt Meru. Det e det 4. hoegaste i Afrika eller naake sant. Sjekka ditte seinare.

African time

2008-10-11T08:58:00.004+02:00

Kjempekjekt aa lese seg opp paa bloggane til alle andre, supert at alle ser ut til aa ha det bra!

Integreringa mot aa verte mindre muzungu gaar framover, iallefall for Helge. Etter ein kjapp opning av doera heime kom han til at i dag var det for kaldt for shorts!! Han om det..eg vil heller seie at det er ein over gjennomsnittleg sommardag paa Sunnmoere. Altso, godt bronze-ver!

I gaar tenkte eg at eg skulle lage pilau na mnyama. Resultatet vart vel ca 4 paa ein skala til 10, men som det norske landslaget skal eg kun ta med meg det positive ifraa kvar kamp/middag. Vi har faatt lovnadar ifraa Phineous, ein av vaare homeboyar paa chrisckontoret, at han skal laere oss aa lage ugali og chapati. Vurderar aa lage kokebok om det vert ein suksess. Kanskje det gaar under informasjonsarbeid..

Sit og kjenner paa African time no, daa vaar homeboy e 40 minutt for sein....and counting. Bra vi he blogg og facebook!

Mine heimegutar, Phineous og Helge!

Etter aa ha vore litt frampaa og braa i kjeften har Helge paateke oss aa synge/spele ein song i bryllaupet til Aron, CHRISC-sjefen her i TZ. Gaa gjerne inn paa bloggen til Helge og stem paa kva song vi skal synge!

Ellers: "Mamma, ej he det bra! Ej he sett opp mosquitonettet, koka drikkevatnet og oppvasken, ser meg for til hoegre og venstre i trafikken...og alt det der. Og ej vaska kleda mine for hand i gaar!"

Onkel reisande Mac

2008-10-09T10:55:00.006+02:00

Jambo godtfolk! No har eg endeleg roa på meg til å skrive eit innlegg! Internett vart funne opp litt seint her i Tanzania, og dei er vel komne til modem-stadiet sann hastigheitsmessig. Dette gjer at både eg og Helge må tenke kreativt når det gjeld å oppdatere bloggane våre! Bilete av Arusha og Helge vil kome på sikt!

Ting har, på ein merkeleg måte, begynt å gå seg til her nede i Arusha. Det er ein sjarmerande plass! Folka på CHRISC-kontoret har nok å gjere med å svare på spørsmål frå oss, vise oss rundt og passe på at vi ikkje vert overkøyrde i trafikken. Eg kjenner eg gler meg veldig til den dagen vi klarer oss sjølve her!

Vi var på vår første CHRISC-trening på tysdag, og inntrykket etterpå er at desse karane leikar ikkje butikk! Det går stort sett i seriøse fotballøvelsar, med kjegler og trenar med fløyte. Fotballbana er hakket mindre profesjonell; det er eit jorde, vel å merke utan gras, med små haugar og tørrlagte elveleie. Målområdet spesielt er ein fest!

Det som kanskje er mest spesielt med Afrika so langt er at alt eg synest er rart er so naturleg for alle andre! At ei ku kom inn som høgreving på motstandarlaget mitt midtveis i CHRISC-treninga, eller at ein hane står og ser på oss igjennom vindauget midt i eit Strømme foundation general meeting ikkje vekkjer oppsikt, DET e rart det! Heldigvis har eg Helge med meg, som forøvrig innfrir alle forventninga!

Ellers so er minibussane/taxiane våre stappfulle her også, som ellers i verda=) I dag var det kun 15 i vår! LUKSUS!

Ein litt uvanleg dag

2008-09-12T13:47:00.006+02:00

Førre laurdag var det ein heilt grei føremiddag, og kanskje litt lite å gjere. På ettermiddagen derimot var det duka for bursdagsselskap for Eirik og Nils, og eg gledde meg storleg. Når folk starta å pynte i peisestova til festen tenkte eg at då kan eg like godt rekke ein dusj og kome nystrigla og pæne til selskapet starta, men den gong ei! Når eg kom tilbake var festen over, og det var heller ikkje meir kake igjen...kjempeskuff! Det at Noreg ikkje varta opp med festfotball på tv gjorde også sitt til at denne ellers ok laurdagen ville forbli nettopp det. Men slik skulle det altso ikkje gå...

[kunstpause]

Tydelegvis var brasilianarane våre i det rastlause hjørnet denne kvelden, og sette på local sambasalsadancemusic. I ein fei vart bord og stolar hivne ut av vegen, og sambaen kunne starte. Det heile vart kjempekjekt, og bootyshaken varte i fleire timar. Deretter drog vi ut på ein nyopna "Berserk bar og scene" i Mandal for å fortsetje kvelden. Det tok blankt av, delvis fordi Berserk bar og scene er det aller aller mest harry eg har sett i tillegg til at 20 sambaklare Haldstudentar ikkje brydde seg om dette!

Og at vi traff sjølvaste Kjartan Salvesen på den lokale burgersjappa etterpå gjorde berre kvelden komplett!
Eit fåtal bilete av kvelden kan skodast her.

Ein heilt vanleg dag

2008-09-06T15:54:00.005+02:00

Roa har seinka seg over Hald, og dei daglege rutinene har blitt stort sett innarbeida. Det består stort sett av mat, skule, volley, line, trening. Allikevel er det overraskande mykje tid attende til slækking og dagdriving=) Bilete ifrå herligheita kan skodast her.

2008-08-25T16:47:00.004+02:00

No e ej trygt plassert på Hald Internasjonale senter i Mandal, kun 20 meter ifrå E39. Flott å ha noko heimekjært i nærleiken!

Har snart vore her i 2 veker, og det skjer MYKJE og mykje KJEKT kvar dag! Undervisninga går ut på å førebu oss til utanlandsopphald, å få til eit godt team og ellers litt generelle ting. Eksempel på undervisningstema er innføring i temaet fattigdom og bistand, fair trade, leiarskap osb..
Alle på skulen her er flotte folk, med engasjement og ein positivitet som merkast på miljøet! Utanlandsstudentane som er her set òg farge på miljøet, på alle måtar.

Eg har ikkje kome i gong med å ta bilete skikkeleg enno, men fekk teke nokre no i helga, då vi hadde ei slags lagbyggjingshelg, eller teambuilding weekend som det helst går i her på skulen. Bileta kan skodast nærare på her.

SO får vi håpe at bloggen lagar seg sjølv herifrå!

Bloggfeme

2008-07-03T23:55:00.006+02:00

Det kan verke som om bloggen min berre e eit blaff, og sannheita e vel nært beslekta også. Unngjekk heldigvis 1 mnd utan innlegg, det hadde vore kroken på døra..

Fråver av blogg betyr at det e meir enn nok ikkje-data-aktivitetar å gjere på, som i dag. Volleyball i sol, OG VARME! Heilt samstundes! Heile dagen he vore eit kodak-øyeblikk, eller augneblunk alt ettersom.

Avskjedar

2008-06-06T01:53:00.005+02:00

Fole trist å skulle reise vekk ifrå Bart City, når det innebere å ikkje få sjå mange gode venar på lenge! Prøva å rekke over so mange so ej klare, men det e rett og slett for mange kjekke folk her=)

I kveld va det rett koseleg, med grilling og stas. For ein gongs skuld ekje Johannes med på bilete, sjøl om han va tilstades. Det same gjeld Olav.

Bileta bere preg av min fascinasjon av at ananas på fantastisk vis kan serverast i bitar i seg sjøl! Heilt fantastisk=)

Livets glade daga

2008-05-30T01:57:00.002+02:00

Rare greier, bloggen skrive sej visst ikkje sjøl. Men sann verte det når sola skine ute og laptopbatteriet e lavpris; lite pc-vimsing og bloggoppdatering. Men ka ska ein gjere når der e so mykje anna enn skule å ta sej til!

Nyt livet meda sola enda e her!

Segltur

2008-05-24T18:00:00.005+02:00

Segltur...ekje meir å sei om det..anna enn at bileta mine e her.

Britisk aften

2008-05-22T01:56:00.006+02:00

Jeje, nesten champions leaguesiger. Synd, trist leit, og so e det over. Det vart allikevel ein knallkveld, der vi prøvde å lage litt engelsk atmosfære rundt kampen!
Takk til Hans Jakob for sårt trengande stønad, og til Eirik so ikkje hoverte=)

Biletet e ifrå pausa, då det stod 1-1

Som Rune Rudberg for Se og Hør

2008-05-21T19:36:00.003+02:00

Johannes he påpeikt at han e minst like profilert på bloggen som mej. Dei siste dagane he vore litt stille med tanke på bilete av han, og han he gitt uttrykk for dette. Difor tek ej konsekvensen av det og publisera eit "arkivfoto" eller tre av gullguten vår (i gullgut so meina ej Per også)!

17. mai

2008-05-18T13:14:00.002+02:00

17. mai va, som vanleg, alvorleg kjekk! Ej merka ej verte meir og meir tradisjonsrik kvart einaste år, og like sur dei gongane vi tape tautrekkinga på slutten av dagen!
Kort oppsummert; Gode vener, godt ver, god mat, dame i bunad!, finfin fest på Berg prestegard!
Ekje meir å sei om det..

Bileta vart fine, og dei kan skodast nærare her.

Feitekvelds!

2008-05-14T23:25:00.003+02:00

Etter den "strabasiøse" 13-2-siger i bedriftsseria her forleden dag vart det omelettkvelds med Britt! I tillegg fekk vi prøve ut den nye feitedrakta dei hadde fått i hus, og det stod av seg! Ekslusivt fotomateriale e no tilgjengeleg rett under her:

Frihelg!

2008-05-12T12:35:00.006+02:00

Som ein konsekvens av at ej e ferdig med halvparten av faga mine i år allereie, so vart dinne helga heilt utan skule!
Fredag:
- levert prosjekt (sjå innlegg under)
- grilling i Korsvika

Laurdag:
- ut i hagen heile dagen, kun iført gitar og shorts, med Gjermund og Per som selskap
- Performanceopptreden med mannsforeininga i utdrikningslaget til Marie (Bilete frå Anders)
- Mannekveld med halve Frodig, James Bond og Discovery Channel!

Sundag:
- Finfin fotballøkt
- Middag med Per, Siv og Synneva (uttalast Zonva), is/kaffi, is/kake/kaffi, Frikyrkjemøte med Asbjørn Johansen, vafle/kake/kaffi!

Siste prosjekt i hamn

2008-05-08T15:09:00.003+02:00

Då e alle prosjekt og øvinga levert, og eksamensperioda kan starte. Eit lite foto ifrå det siste prosjektet vårt, nemleg heving av eit eldgamalt fly i Trondheimsfjorden. Litt kult=)

Menmen, på tide å dedikere seg til grilling, kubb, line, frikrockett og outback frisbee! Og å bøte på 4 månader med lite fagleg=)

Grilling i hagen

2008-05-08T02:02:00.004+02:00

I dag hadde ej grilling #7 for året, med Ingeborg (pluss Per og Kristina etter kvart).
Team Henborg vann også 2-1 over team Pertina i den gjeve hageidretten kubb!

Great success!

Middag med Anette-Marie

2008-05-05T18:29:00.000+02:00

Sundag vart ej invitert til Anette-Marie på middag, attmed mange andre finkledde unge vener.
Menyen var koteletta med ris og surkål, og surkål va faktisk godt!
Bilete frå den fagre middagen kan du finne her.

Oppstart

2008-04-24T11:22:00.000+02:00

Jeppjepp, ditte e ein test for å sjå om det e greitt å ha blogg!
He blitt sendt i utlendigheit til Tanzania neste år, og kanskje kan ein blogg vere fint?